Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Μήνυμα θερινό για μια Ευρώπη που αλλάζει;

του Απόστολου Σαραντίδη

Με αφορμή τις νέες ενεργειακές και πολιτικές συνθήκες που γρήγορα εξελίσσονται και αλλάζουν άρδην τα γεωστρατηγικά και πολιτικά δεδομένα, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή με το προσφυγικό ρεύμα αλλά και τις αμφιλεγόμενες εκκλησιαστικές διαδικασίες που θα λάβουν χώρα εκτός απροόπτου τον τρέχοντα μήνα στην Κρήτη,  λίγες απλές σκέψεις ως μήνυμα θερινό σε σχέση με το εκκλησιαστικό υπόβαθρο για την Ευρώπη που πορεύεται με τον τρόπο που έχει επιλέξει, μιας και ο τόπος μας αποτελεί το πρώτο Αποστολικό Ευρωπαϊκό Βήμα.

Στον Ελληνισμό «χονδρικά» τουλάχιστον, τα τελευταία 800 χρόνια θεωρούμε κατά την άποψή μας ότι έχουν δημιουργηθεί δύο πολιτικές τάσεις. Όλες οι άλλες θεωρούμε ότι χωρούν σε αυτές. Μία που κοιτάζει βορειοανατολικά και άλλη που κοιτάζει βορειοδυτικά, εσχάτως δε, και ατλαντικά. Από την εποχή ακόμη των μήλων των Εσπερίδων το ίδιο μονότονο ψευδοδίλημμα.
Για τους κατεξοχήν δυτικούς όμως και βόρειους το πρόβλημα τίθεται από Ορθοδόξους εκκλησιαστικά στο αν ανήκουν στην Εκκλησία και αν είναι Εκκλησία. Εκκλησία σημαίνει το πνευματικό θεραπευτήριο ανεπανάληπτων ελεύθερων ανθρώπων που ως πιστά μέλη σε κοινωνία αγάπης με κεφαλή το Θεανθρώπινο Πρόσωπο του Χριστού στόχο έχουν μέσω της Αγάπης και της συνέχειας που λέγεται Ιερά Παράδοση και των Μυστηρίων ως Θείων μέσων που εκτελούνται από κανονικά χειροτονημένους εκπροσώπους, να θεραπευθούν πνευματικά και να γίνουν άγιοι ως γνήσιες εικόνες Εκείνου, εν μετανοία. Από το καθ' εικόνα στο καθ' ομοίωση έστω κι αν η αγιότητα δεν βρίσκεται για όλους στο ίδιο επίπεδο. Να σωθούν δηλαδή μετά από την πτώση και την εισβολή του θανάτου, με τον Σταυρό και το Αίμα του Χριστού και φυσικά την Ανάσταση η οποία καταργεί το κράτος του Άδη. Σε αυτά, συνεπεία του κοινού Ρωμαιοκαθολικού μας παρελθόντος, αν και πραγματικός Ρωμαιοκαθολικός είναι ο Ορθόδοξος Ρωμιός, η οικουμενιστική κίνηση θεωρεί ότι δεν υπάρχουν σοβαρές «επί της αρχής» διαφορές. Αυτά μετέπειτα στον Παπισμό και αργότερα στους Προτεσταντισμούς σκοπίμως χάθηκαν. Εκκλησίες συνεπώς, σε καμία περίπτωση δεν είναι και είναι δαιμονικός παραλογισμός έστω και να υπονοείται.
Το πρόβλημα αρχίζει από την υπαρξιακή διαπίστωση ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί από μόνος του και ότι μεταξύ κτιστού και ακτίστου ουδεμία ομοιότητα υπάρχει. Ούτε η σωτηρία είναι νοητική πράξη αλλά καρδιακή. Μόνο με την κατά Χάρη μέθεξη επιτυγχάνεται. Ούτε η πίστη αρκεί. Πίστη έχει και ο Διάβολος. Ούτε η νηστεία. Και ο Διάβολος μόνιμα «νηστεύει» αφού δεν έχει σώμα ούτε καν στοιχειωδώς για να αμαρτήσει με αυτό. Τι απουσιάζει λοιπόν δραματικά; Η ταπείνωση και η αγάπη. Πώς κατορθώνονται αυτά; Με μυστηριακή ζωή και πνευματική καθοδήγηση μέσα στην Εκκλησία. Εδώ είναι που αποστασιοποιούμεθα εντελώς από τους αιρετικούς. Αυτά δεν επιτυγχάνονται με οίηση και αλαζονεία, εκκοσμίκευση του εκκλησιαστικού γεγονότος, διαστρέβλωση της δογματικής αλήθειας που κόβεται και ράπτεται στα ανθρώπινα μέτρα και αλλαγή της ουσίας τέλεσης των μυστηρίων. Ο αιρετικός πιστεύει σε άλλον Χριστό τον οποίο κοιτάζει μέσα από παραμορφωτικά γυαλιά. Ουσιαστικά, δεν βλέπει.
Πώς αποδεικνύονται; Θεός δεν αποδεικνύεται και δεν προσεγγίζεται νοητικά αλλά εμπειρικά  δι’ αποκαλύψεως. Ούτε κατανοείται με έρευνα και φιλοσοφία διανοητικά. Κατανοούμε ό,τι οι αισθήσεις μας και οι νοητικές εγκεφαλικές μας διεργασίες επιτρέπουν. Τα υπόλοιπα του επιστητού άπειρα και απρόσιτα όσο όμως και υπαρκτά. Ο Θεός είναι πρόσωπο τριαδικό και συνεπώς δημιουργεί με τον άνθρωπο σχέση. Είναι βίωμα. Αποκαλύπτεται στους «έχοντας καρδίαν καθαράν». Δεν είναι τυχαίο που αγιοποιητική αποκάλυψη με πληθώρα μαρτυριών υπάρχει μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία που κάποιοι σπάνιοι μας παρέδωσαν την άρρητη εμπειρία τους και φυσικά δεν πεθαίνει ούτε καταργείται, διότι έχει υπέρλογο θείο άξονα με αρχηγό τον Χριστό και πνευματικούς καθοδηγητές θεόπτες Πατέρες.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ανατολής - δύσης μήτε βορρά – νότου ούτε οντολογικό μήτε πολιτικό αλλά εσχατολογικό - τελεολογικό. Συνεπώς αν κινδυνεύω να χάσω την ψυχή μου από έναν κατ' όνομα χριστιανό, ακόμη κι αν αυτοαποκαλείται ορθόδοξος, φυσικά θα «ρισκάρω» να «μείνω» με άπιστο εχθρό της πίστης μου και να χάσω ενδεχομένως το σώμα μου με μαρτύριο από αλλόθρησκο Αγαρηνό. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Πόλη του 1453. Άλλωστε στη βάση τους και διαχρονικά οι πολεμικές συγκρούσεις δεν έχουν οικονομικό χαρακτήρα αλλά θρησκευτικό.
Η Ευρώπη έχει ένα και μόνο δρόμο πολιτικό να βρει και να ακολουθήσει: Της ιστορικής της παράδοσης με την επιστροφή στο ορθόδοξο πνεύμα. Τότε θα μεγαλουργήσει. Τη βάση την έχει. Τεράστιας σημασίας και αποτελεσματικότητας: Είναι ο Ελληνισμός. Εμπειρία αιώνων έχει και μάλιστα πατερική. Οργάνωση και τεχνολογία διαθέτει ανταγωνιστική από καιρό.
Από την άλλη μεριά, τους αγαπάμε και τους αποδεχόμαστε ως αδελφούς, συμπορευόμαστε σε στρατηγικά και πολιτικά θέματα για το καλό της πατρίδας αν χρειαστεί, χωρίς όμως να κοινωνούμε και να συλλειτουργούμε εκκλησιαστικά μαζί τους, υπερασπιζόμενοι την ακεραιότητά μας και διαφυλάττοντας την πίστη και την Παράδοσή μας που ιστορικά μας διέσωσαν.
 Ήδη αρχίζει να επικρατεί τελευταία προβληματισμός και πολλοί ξένοι κοιτάζουν προς τον Άθω. Αν αρχίσουν να βλέπουν κιόλας θα είναι η "μεθυστική επανάσταση" με την επισήμανση ότι ο Θεός της Αγάπης όσο αγαπάει εμένα τον ορθόδοξο αγαπάει και τον παπικό και τον ευαγγελικό και τον πιο σκληρό δολοφόνο ισλαμιστή και όλη την οικουμένη. Για τους θνητούς και πιστούς περισσότερο, η συνέχεια και η σωτηρία είναι ορθόδοξος μονόδρομος.
Το πρόβλημα σε τελική ανάλυση δεν είναι στη διαφορετική οπτική. Μόνο ο δικέφαλος αετός είχε το προνόμιο να κοιτάζει καί στην Ανατολή καί στη Δύση, με τη σημερινή Ανατολή ακόμη κατεχόμενη. Το πρόβλημα τίθεται στην  τελεολογική διαφορά των δύο κόσμων που κάνει τη διαφορά και που στην πραγματικότητα δεν είναι δύο αλλά ένας ενιαίος και Ευρωπαϊκός. Αυτός είναι ο φυσικός μας γεωγραφικός και πολιτιστικός χώρος και για αυτόν αξίζει να αγωνιστούμε.
Με αιχμή του δόρατος μια ενιαία και ενωμένη Ευρώπη αν δώσει ο Θεός και γίνει ποτέ, με την επιστροφή των πλανεμένων εν μετανοία, σε μια οικουμενική και όχι οικουμενιστική πρόταση για όλη την ανθρωπότητα. Επίκαιρο μήνυμα αυτόν τον μήνα και λόγω Παύλου, του κατεξοχήν οικουμενικού Αποστόλου.

3 σχόλια :

  1. Κ. Απόστολε ωραίο το άρθρο σας. Σας ευχαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σὲ εὐχαριστῶ Ἀπόστολε.
    Πολὺ ὡραῖο τὸ μήνυμά σου. Αφυπνιστικὸ, εἰρηνικὸ καὶ ὀρθόδοξο.

    Χριστὸς Ἀνέστη

    ΑπάντησηΔιαγραφή

1) Η κατάθεση σχολίου κάτω από τις αναρτήσεις θα γίνεται επωνύμως με την χρήση λογαριασμού Gοοgle και θα αναρτώνται κατόπιν εγκρίσεως.
2) Τυχόν άσεμνα ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται μόλις υποπέσουν στην αντίληψη των διαχειριστών του ιστολογίου, ή κατόπιν σχετικής ενημέρωσης από τους τυχόν θιγομένους τρίτους.
3) Το περιεχόμενο του άρθρου ή των σχολίων που το συνοδεύουν, ΔΕΝ συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου
4) Να μην χρησιμοποιείτε greeklish στα μηνύματά σας διότι δε θα αναρτώνται.
5) Να τσεκάρετε το πλαίσιο "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις" που βρίσκεται κάτω από το μήνυμα σας, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, ώστε να ειδοποιείστε για τα επόμενα σχόλια αυτής της ανάρτησης, μέσω της ηλεκτρονικής σας διεύθυνσης.
6) Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: istologionkatanixis@gmail.com