Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Οι πολλοί δρόμοι

megalyteros-labyrinthos-dinfo-gr-10.jpg

του Απόστολου Σαραντίδη
".. Πέρα από τη «βαπτισματική θεωρία», τη «θεωρία των κλάδων», των «δύο πνευμόνων» κλπ, κάποιοι που μερικές φορές συμβαίνει να είναι και κληρικοί, ομιλούν και για τη «θεωρία των πολλών δρόμων», κατ’ αυτούς απ’ ό,τι φαίνεται με βεβαιότητα. Υπάρχει λένε, μία μεγάλη λεωφόρος, άνετη και ασφαλής που οδηγεί στον Χριστό. Αυτή είναι η οδός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όποιος θέλει να σωθεί στα σίγουρα, αυτή την οδό να ακολουθεί. Υπάρχουν όμως, όπως λένε, και άλλοι παράδρομοι, μονοπάτια, στενοσόκακα, ανηφορικά και επικίνδυνα, γεμάτα παγίδες και κινδύνους τα οποία όμως οδηγούν κι αυτά στον ίδιο Χριστό. Όλοι οι δρόμοι εκεί οδηγούν.."
       
Όλοι λίγο ως πολύ έχουμε ασχοληθεί κατά καιρούς με σπαζοκεφαλιές που υπάρχουν στα διάφορα παιδικά κόμικς ή και σε περιοδικά για ενηλίκους. Ειδικά το Καλοκαίρι στις παραλίες, με ένα στυλό διαρκείας στο χέρι κάτω από την ομπρέλα μαζί με το αντηλιακό, πολλοί λύνουν σταυρόλεξα, γρίφους και σπαζοκεφαλιές. Κάπου – κάπου ξεπροβάλλει και καμιά «μαγική εικόνα», εκείνη με τις βουλίτσες που όταν τις μαυρίσεις σχηματίζεται αναπάντεχα το κρυμμένο πρόσωπο ή ζώο. Μεταξύ αυτών και ο λεγόμενος «λαβύρινθος». Ένα τετράγωνο πλαίσιο με δρόμους, διαδρόμους και σωληνωτούς μαιάνδρους, που σε καλούν να επιλέξεις – τα πιο δύσκολα θέτουν και χρονικό περιορισμό – τη σωστή διαδρομή μέχρι να φθάσεις στο τέρμα. Εκεί κρύβεται το έπαθλο του νικητή. Συνήθως κανένα καρότο, ή μια φωλιά με αυγά και διάφορα περίεργα. Οι δρόμοι πολλοί, στενοί, δύσκολοι και μπερδεμένοι. Ένας μόνο όμως οδηγεί με σιγουριά και ασφάλεια στο καρότο! Σε άλλα πιο δύσκολα μπαίνουν και παγίδες τις οποίες καλείται ο παίκτης να προσπεράσει χρησιμοποιώντας στρατηγικά τεχνάσματα με τακτικές κινήσεις. Το ζητούμενο είναι ο ορθός τερματισμός και η κατοχή του επάθλου.
        Αν κάνουμε τώρα νοητικά μια μεταφορά δομής προς ένα άλλο γνώριμο πλαίσιο, το εκκλησιαστικό και το συνδέσουμε με όσα τελευταία δυσάρεστα και οικουμενιστικά ακούγονται, θα είχαμε να παρατηρήσουμε τα εξής: Πέρα από τη «βαπτισματική θεωρία», τη «θεωρία των κλάδων», των «δύο πνευμόνων» κλπ, κάποιοι που μερικές φορές συμβαίνει να είναι και κληρικοί, ομιλούν και για τη «θεωρία των πολλών δρόμων», κατ’ αυτούς απ’ ό,τι φαίνεται με βεβαιότητα. Υπάρχει λένε, μία μεγάλη λεωφόρος, άνετη και ασφαλής που οδηγεί στον Χριστό. Αυτή είναι η οδός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όποιος θέλει να σωθεί στα σίγουρα, αυτή την οδό να ακολουθεί. Υπάρχουν όμως, όπως λένε, και άλλοι παράδρομοι, μονοπάτια, στενοσόκακα, ανηφορικά και επικίνδυνα, γεμάτα παγίδες και κινδύνους τα οποία όμως οδηγούν κι αυτά στον ίδιο Χριστό. Όλοι οι δρόμοι εκεί οδηγούν. Άρα είναι θέμα ενημέρωσης και επιλογής. Φυσικά για αυτόν που γνωρίζει καλά την Ιερά του Παράδοση δεν τίθεται θέμα επιλογής. Θα πάει από τη σιγουριά της αούτομπαν. Αλλά και οι άλλοι οι καημένοι που ψάχνουν κούτσα – κούτσα, με τον χρόνο, την καλή προαίρεση και τη σπιρτάδα του πνεύματός τους, κάποιοι στο τέλος θα τα καταφέρουν. Αυτοί είναι οι κάθε λογής αιρετικοί και αλλόθρησκοι στους οποίους πρέπει να αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της διάβασης και να σεβόμεθα την επιλογή τους. Ο Χριστός στο τέλος θα τους δικαιώσει και θα σωθούν κι αυτοί με την καλή τους προαίρεση αποφεύγοντας τον κρημνό και τον θάνατο. Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η θεωρία.
        Οι πολλοί δρόμοι υπάρχουν. Ένας όμως οδηγεί προς το ποθούμενο. Τα υπόλοιπα, είναι πλάνη διαβολική. Τότε οι άγιοι Μάρτυρές μας να γίνονταν εξωμότες και να το πάλευαν για τη σωτηρία από άλλο μονοπάτι. Και ο ορθός, καθόλου λεωφόρος δεν είναι. Ας θυμηθούμε τον μύθο με τον νεαρό Ηρακλή. Μεταξύ δύο δρόμων είχε να επιλέξει: Της Αρετής και της Κακίας. Η Αρετή δεν υπόσχονταν πολυτέλεια. Είναι εκπληκτικό πώς οι πρόγονοί μας ειδωλολάτρες όντες, κατόρθωσαν να συλλάβουν το νόημα και να το αποδώσουν μέσα από τον μύθο. Ο μύθος είναι το απόσταγμα, η ουσία της Ιστορίας.
        Ως ορθόδοξο νοητικό σχήμα ας φανταστούμε ένα τεράστιο βουνό,  στην κορυφή του οποίου υπάρχει ένας αμύθητος θησαυρός που όποιος καταφέρει να φθάσει απελευθερώνεται από όλα του τα προβλήματα. Τελικά, η Ελευθερία  είναι το ζητούμενο. Εκεί, κάποιοι σοφοί μας λένε ότι υπάρχουν δύο κυρίως δρόμοι. Ένας φαρδύς στον οποίον πάνε οι περισσότεροι (διάβαζε κοινωνία) αλλά οδηγεί σε άβυσσο (διάβαζε θάνατος) και ένας στενός που πάνε πιο σπάνιοι (διάβαζε ανθρωπότητα), γεμάτος με εμπόδια, παγίδες, θηρία, γκρεμνούς κλπ, που οδηγεί όμως σε αιωνιότητα. Τα πράγματα κάπου, κάποτε ήταν αντίθετα, η πτώση όμως τα αντέστρεψε και πάμε πλέον από τα στενά. Υπάρχουν κι άλλοι που βγάζουν σε αδιέξοδα.  Το «αφελές» 1ο ερώτημα που θα έκανε κάποιος είναι: «Καλά, έφθασε ποτέ κανείς;» Απάντηση: «Πολλοί» (διάβαζε άγιοι). 2η: «Με τι μέσο;» Απάντηση: «Με Πίστη, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, Θεία Μυστήρια, μείζον δε τούτων η Αγάπη» (διάβαζε Εκκλησία). 3η: «Οδηγίες άφησαν για τους επόμενους;». Απάντηση: «Φυσικά.  Πολλές. Συγγράμματα και βιωματικά πατερικά κείμενα» (διάβαζε Ιερά Παράδοση). 4η : «Άμα χάσω τον δρόμο τι να κάνω;» Απάντηση: «Γύρνα πίσω ακολουθώντας τα σήματα και τις  ταμπέλες» (διάβαζε Μετάνοια). 5η: «Άμα πέσω τι θα κάνω;» Απάντηση: «Κρατήσου από τα στηρίγματα που άφησαν οι προηγούμενοι, σήκω, πλύσου και συνέχισε». (διάβαζε άσκηση). 6η καθοριστική: «Θα μου φθάσει  ο χρόνος μιας ζωής για να φθάσω στο τέρμα;». Απάντηση: «Όχι.  Όμως τελικά έρχεται ένα ελικόπτερο (διάβαζε Θεία Χάρη), σε διασώζει και σε ανεβάζει επάνω. Αρκεί να σε βρει όρθιο, ξυπνητό, καθαρό  και να το θέλεις».
Είμαστε όλοι οι θνητοί σαν άγγελοι κολλημένοι στην ακαθαρσία του τάφου. Προορισμός, η Νέα Ιερουσαλήμ. Η Πολιτεία των Ζώντων. Η πραγματική ζωή είναι αλλού αλλά η αφετηρία για τη συνέχεια εδώ. Γι’ αυτό και τριγυρνάμε στα κοιμητήρια. Όταν βλέπω συνάνθρωπο ανοίγει η καρδιά μου. Μεθάω από χαρά! Όποιος κι αν είναι.  Αντικρίζω  την ίδια την Εικόνα του Χριστού μου, έστω τσαλακωμένη, ρυπαρή και ταλαιπωρημένη. Σαν να κοιτάζω σε οθόνη υπερβατική. Καθόλου δεν με ενδιαφέρει το χρώμα, η φυλή ή το θρήσκευμά του στη βοήθεια που θα του προσφέρω για να συνεχίσει να παραμένει άνθρωπος.  Ως εδώ όμως. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το Πνεύμα το Άγιο. Το πώς θα σωθεί ο αλλόθρησκος και αν θα σωθεί το γνωρίζει ο Δημιουργός των πάντων. Η απεριόριστη αγάπη του Θεανθρώπου προς τα πλάσματά του, θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο σωτηρίας. Σίγουρα η τυχόν άγνοια του πλανεμένου και αγαθή του προαίρεση θα μετρήσει στη δίκαια κρίση Του. Από την προαίρεση όμως στην αίρεση, ο δρόμος δεν είναι μακρινός. Η «μαγική εικόνα», εύκολα από τις επιλογές μας μπορεί να μετατραπεί σε δαιμονική σκιαγράφηση των παθών μας. Τότε κοιτάζοντάς την, θα ισχυριζόμαστε ανοήτως ότι το κάθε μονοπάτι που ακολουθεί όποιος δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να πάει από τη λεγόμενη «λεωφόρο», οδηγεί στον Χριστό κι αυτό είναι επικίνδυνος φιλοσοφικός ελιγμός που μόνο ζημία προξενεί.

3 σχόλια :

  1. Δυστυχώς αυτά τα αποτελέσματα έχει η θεολογία του γραφείου αποκομμένη από την πραγματικότητα της ασκήσεως. Την άσκηση της καθαρής εξομολόγησης των λογισμών τους μόνον να είχαν όσοι θολολογούν τα ανωτέρω κακόδοξα θα εύρισκαν ορθή πνευματική διέξοδο και θα έσωζαν και τον εαυτό τους από πλάνες και όσους παρασύρουν τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την κόλαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κ. Αποστολε Σαραντιδη σας ευχαριστουμε για το αθρο σας! Πολυ ωραιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

1) Η κατάθεση σχολίου κάτω από τις αναρτήσεις θα γίνεται επωνύμως με την χρήση λογαριασμού Gοοgle και θα αναρτώνται κατόπιν εγκρίσεως.
2) Τυχόν άσεμνα ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται μόλις υποπέσουν στην αντίληψη των διαχειριστών του ιστολογίου, ή κατόπιν σχετικής ενημέρωσης από τους τυχόν θιγομένους τρίτους.
3) Το περιεχόμενο του άρθρου ή των σχολίων που το συνοδεύουν, ΔΕΝ συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου
4) Να μην χρησιμοποιείτε greeklish στα μηνύματά σας διότι δε θα αναρτώνται.
5) Να τσεκάρετε το πλαίσιο "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις" που βρίσκεται κάτω από το μήνυμα σας, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, ώστε να ειδοποιείστε για τα επόμενα σχόλια αυτής της ανάρτησης, μέσω της ηλεκτρονικής σας διεύθυνσης.
6) Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: istologionkatanixis@gmail.com