Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ


Αν διάφοροι Οικουμενιστές Δεσποτάδες και μεγαλοπαπάδες σε έχουν φιμώσει και τρομοκρατήσει. Αν μέσα σου οδύνεσαι από τις φωνές της συνειδήσεώς σου μπροστά στο θηρίο του Οικουμενισμού και δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη εναντίον του στο απλό κήρυγμά σου, σου προτείνουμε ένα ωραίο και έξυπνο τρόπο   κατά πως μας συμβουλεύει ο Χριστός · γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις  (Ματθ.Ι΄,16)
Έτσι θα κάνεις το καλύτερο αντι-οικουμενιστικό κήρυγμα και πολλές ορθόδοξες συνειδήσεις θα ξεσηκώσεις και θα αφυπνίσεις

Στην απόλυση όπου θα κάνεις στο εξής πρόσθεσε μαζί με τους Μάρτυρες και τους εξής στίχους:
«Ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν, ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ παναμώμου ἁγίας αὐτοῦ Μητρός· δυνάμει τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ· προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων· ἱκεσίαις τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου, προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων· Των αγίων νεομαρτύρων Ισιδώρου του Εσθονίου (1) και Πέτρου του εν Αλάσκα(2) ως και πάντων των αγίων ενδόξων νεομαρτύρων των υπο των Παπικών και λοιπών αιρετικών μαρτηρησάντων και υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως τελειωθέντων.
τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν,  τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης......(των Αγίων της ημέρας) καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεήσαι καὶ σώσαι ἡμᾶς, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεός.»
Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
π. Διονύσιος Ταμπάκης
Άγιοι Ιουβενάλιος και Πέτρος και πάντες Άγιοι οι εν Αλάσκα

Ο Άγιος νέος Ιερομάρτυς Ιουβενάλιος ο εν Αλάσκα.

Ο άγιος πρωτομάρτυς της Ορθοδοξίας στην αμερικανική ήπειρο, ήλθε στην Αλάσκα μαζί με τους άλλους 7 ιεραποστόλους, υπό τον αρχιμανδρίτην Ιωάσαφ. Είχαν ήδη περάσει 54 χρόνια από την ανακάλυψη της Αλάσκας, από τους αξιωματικούς του Ρωσικού Ναυτικού το 1740. Η «Μεγάλη Χώρα» ήταν πια ρωσσική κτήση και πλήθη Ρώσσων κυνηγών και έμπορων είχαν συρρεύσει εκεί, για να εκμεταλλευτούν τα άφθονα γουναρικά που ήταν περιζήτητα στην ευρωπαϊκή αλλά και την κινέζικη αγορά.
Η ίδρυση, το 1784, της εμπορικής «Ρωσσο-Αμερικανικής Εταιρείας» χρειαζόταν ανθρώπους που να ξέρουν τον τόπο και να μπορούν να εργαστούν υπό τόσο αντίξοες καιρικές συνθήκες, για την εκμετάλλευση του πλούτου του, και τέτοιοι ήταν οι ιθαγενείς. Οι Ρώσσοι έμποροι δεν ξέφυγαν από τον πειρασμό άλλων αποικιοκρατών και σκέφτηκαν ότι η χρησιμοποίηση των ιθαγενών θα γινόταν ευκολώτερη, αν προηγείτο μια πνευματική τους εξάρτηση! Έτσι λοιπόν, ζήτησαν από το ρωσσικό κέντρο, ιεραποστόλους για τον προσυλητισμό των εντοπίων. Είχαν παρατηρήσει ότι οι νέοι χριστιανοί, με την αθωότητα και την αγνότητα που τους χαρακτήριζαν, έδειχναν μεγάλη αφοσίωση στους αναδόχους των. Βέβαια το ενδιαφέρον για τον ευαγγελισμό δεν ήταν μόνον τέτοιο. Υπήρχαν και Ρώσσοι έμποροι που κινήθηκαν από ευσέβεια και αγάπη για την Εκκλησία και τους συνανθρώπους ιθαγενείς, όπως ο ιδρυτής της Εταιρείας, ο ευσεβής μεγαλέμπορος Γρηγόριος Σελέχωφ. Ο αληθινός χριστιανός σε όποιο έργο και όποιον τόπο και να βρεθή, ακτινοβολεί φως που φωτίζει και μεταφέρει τα σπέρματα του Ευαγγελίου.
Όμως, για να ριζώσουν αυτά τα σπέρματα, χρειάζεται συστηματικώτερη εργασία, από ειδικούς πια εργάτες, κληρικούς και λαϊκούς, αφιερωμένους ολοκληρωτικά στο έργο του ευαγγελισμού του λαού. Ο Γρηγόριος Σελέχωφ εφήρμοσε λοιπόν την αλήθεια «άμα χριστιανός, άμα ιεραπόστολος» και έτσι τα διαβήματα του, μαζί με τον Ιβάν Γκόλικωφ προς τη ρωσσική Αυλή, ετελεσφόρησαν. Η Ιερά Σύνοδος διάλεξε την ομάδα των 8 που ήδη αναφέραμε. Ήδη στο Κόντιακ, ο Σελέχωφ είχε ανεγείρει ναό και σχολείο και έτσι η ομάδα φθάνοντας στις 24 Σεπτεμβρίου του 1794 στο Κόντιακ, βρήκε ήδη μιαν αρχή.
Για τον ιερομόναχο Ιουβενάλιο δε γνωρίζουμε πολλά πράγματα, εκτός από το ότι ήταν πρώην «ταξίαρχος του τάγματος των υπονομοποιών» και ότι ζούσε εκείνον τον καιρό στην Ι. Μονή Βαλαάμ, την οποία είχαν ιδρύσει οι άγιοι Σέργιος και Γερμανός, στην λίμνη Λαντόγκα, στις παρυφές του αρκτικού κύκλου. Στη Μονή αυτή, που σήμερα ευρίσκεται σε φινλανδικό έδαφος, ζούσε ο περίφημος στάρετς — ηγούμενος Ναζάριος, ο οποίος υπήρξε πνευματικός πατήρ πολλών άλλων στάρετς της ρωσσικης Εκκλησίας, ακόμη και του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Έτσι όταν το 1793 η αυτοκράτειρα Αικατερίνη η Β , ζήτησε από τον Μητροπολίτη Μόσχας Γαβριήλ, να υποδείξη ιεραποστόλους για την Αλάσκα, οπότε και ο τελευταίος απευθύνθηκε στον στάρετς — Ναζάριο, ο οποίος εξέλεξε 8 από τους καλλίτερους μοναχούς της Μονής μεταξύ των οποίων ήταν και ο ιερομόναχος Ιουβενάλιος. Η ομάδα ξεκίνησε το 1793 από το μοναστήρι και χρειάστηκε έναν ολόκληρο χρόνο περιπετειών, διασχίζοντας την παγωμένη Σιβηρία, περνώντας από τη χερσόνησο της Καμτσάτκας και κατόπιν διαπλέοντας με ιστιοφόρο τον Βερίγγειο πορθμό, για να φθάση τελικά στον προορισμό της, τα Αλεούτια νησιά της Αλάσκας.
Ο άγιος Ιουβενάλιος και οι σύντροφοί του εργάστηκαν σκληρά, κάνοντας πράξη, τα θεμελιώδη αξιώματα της «Ορθόδοξης» Ιεραποστολικής παραδόσεως. Απέφυγε τους μαζικούς, εξαναγκαστικούς προσηλυτισμούς των ιθαγενών, χρησιμοποιώντας υλικές προσφορές σαν δόλωμα.

Εργάστηκε για μια συνειδητή και αβίαστη αποδοχή του ευαγγελικού μηνύματος. Όπως όλοι οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι, σ’ όλους τους προηγούμενους αιώνες, σεβάστηκε τα στοιχεία του αυτόχθονος πολιτισμού, φροντίζοντας να τα εντάξη, μεταμορφώνοντας τα.

Όπως οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, έτσι και αυτός, δεν προσπάθησε να επιβάλη την ρωσσική γλώσσα αλλά αποδέχθηκε τις γηγενείς διαλέκτους, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη μιας πραγματικής αλασκινής εκκλησίας.

Η επικοινωνία με τους ιθαγενείς ήταν πολύ δύσκολη. Ο άγιος Ιουβενάλιος έπρεπε να διασχίζη με τα πόδια τεράστιες παγωμένες εκτάσεις, περνώντας από το ένα νησάκι στο άλλο με πρόχειρα ελαφρά πλοιάρια, τα καγιάκ, κατασκευασμένα από δέρματα ζώων.

Μίλαγε για το Χριστό στους ιθαγενείς, νουθετώντας τους να καταστρέψουν τα ξύλινα είδωλα τους, να εγκαταλείψουν τις συνήθειες και τις ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες των, όπως την πολυγαμία, την χρησιμοποίηση των γυναικών ως αντικείμενα ευχαρίστησης και μόνον.

Τους προέτρεψε να αγκαλιάσουν τα φωτεινά χριστιανικά ήθη, αφού δεχθούν το λουτρό του αγίου Βαπτίσματος και το φωτισμό του αγίου Πνεύματος με το άγιο χρίσμα. Στις περισσότερες περιοχές, οι φύσει καλοπροαίρετοι Εσκιμώοι, τον δέχονταν καλά και ο ευαγγελικός σπόρος εύρισκε χώρο στις καρδιές τους.

Όμως ο διάβολος, ζήλευε το έργο του. Πολλές φορές οι μάγοι των ειδωλολατρικών θρησκειών, που τους αποκαλούσαν στην γλώσσα τους «shaman», αντιτάσσονταν στο κήρυγμα και εμφανίζονταν επιθετικοί στο έργο του. Σ’ αυτές τις δυσκολίες προστέθηκε και η μεταλλαγή της συμπεριφοράς της Ρωσσοαμερικανικής Εταιρείας.

Όμως ο άγιος Ιουβενάλιος δεν επέπρωτο να εργαστή για πολύ στον παγωμένο αγρό του Βορρά. Προχωρώντας μόνος του, στο βάθος των ερημικών περιοχών της αμερικανικής ηπείρου, στον κόλπο Τσεγκάι όπου ζουν οι Τσουγκάτσοι, και ακόμη πιο βόρεια στους Κολοσσούς και σε άλλες απομακρυσμένες φυλές Ερυθροδέρμων Ινδιάνων, σφράγισε με το θάνατο του την αλήθεια των λόγων του, στις όχθες της απόμακρης λίμνης Ιλιάμινας, αφού βάπτισε συνολικά περί τους 5.000 ιθαγενείς.

Το μαρτύριο του συνέβη μόλις δύο χρόνια από την άφιξη του στην Αλάσκα, δηλαδή το καλοκαίρι του 1796. Οι δήμιοί του αφού τον σκότωσαν, ετοιμάζονταν να απομακρυνθούν, για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους χριστιανούς Ιθαγενείς. Όμως, ω του θαύματος! Το σώμα του αγίου πρωτομάρτυρος σηκώθηκε όρθιο! Και τους ακολουθούσε! Τότε οι μάγοι άρχισαν να ρίχνουν κι άλλα βέλη και κατατρύπησαν το νεκρό όρθιο σώμα. Άδικα όμως. Το άγιο λείψανο παρέμενε όρθιο και τα βέλη των μάγων ανήμπορα να το καταβάλουν! Γεμάτοι τρόμο μα και λύσσα, οι σαμάνοι επέστρεψαν και κατακομμάτιασαν το ιερό λείψανο, σε μικρά-μικρά τεμάχια. Όπως έφευγαν βιαστικά, γύρισαν, σαν την γυναίκα του Λωτ να ιδούν και είδαν: Μία στήλη καπνού ανέβαινε από το σώμα του Μάρτυρος κι έφθανε ως τον Ουρανό! Η κατάλευκη παγωμένη γη της Αρκτικής βάφτηκε πορφυρή από αίμα χριστιανικό και πότισε βαθειά το δέντρο της Εκκλησίας. Ο θάνατος δεν κατόρθωσε να σβήση την ανάμνηση και το παράδειγμα του αγίου Ιουβεναλίου, από τη μνήμη των ιθαγενών. Τουναντίον μάλιστα! Η σύντομη αγία ζωή του και το άγιον τέλος του, οδήγησαν από τότε και οδηγούν εκατοντάδες Αλασκινών στον Χριστό. Άγιε Ιουβενάλιε, μάρτυς του Χριστού, στο βορειότερο άκρο της Γης, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν.
Από το βιβλίο: «Αλάσκα, Ορθόδοξο Συναξάρι – Γεωργίου Εμμανουήλ Πιπεράκη.»

Για τον Άγιο Πέτρο έχουμε την παρακάτω αναφορά στο βιβλίο «Ο Άγιος Γερμανός της Αλάσκας» από την σειρά «Φιλοκαλία των Ρώσων Νηπτικών» σε μετάφραση - επιμέλεια Πέτρου Μπότση.
«…Μιαν άλλη φορά, συνεχίζει ο Γιανόφσκυ, του ’λεγα (του αγίου Γερμανού) πως οι Ισπανοί αιχμαλώτισαν στην Καλιφόρνια 14 Αλεούτους.
Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν.
Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου».
Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών.
«Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας».
Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών του, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη. Μετά κομμάτιασαν τα πόδια και τα χέρια του. Το αίμα έτρεχε, ο μάρτυρας όμως υπόμενε κι επαναλάμβανε σταθερά την απάντηση:
«Είμαι χριστιανός». Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.
Την άλλη μέρα οι Ιησουίτες απείλησαν πως θα βασανίσουν το φίλο του με τον ίδιο τρόπο. Την ίδια νύχτα όμως έλαβαν εντολή από το Μόντερεϊ να μεταφέρουν όλους τους αιχμαλώτους Αλεούτους εκεί. Έτσι, την άλλη μέρα, όλοι εκτός από κείνον που θανατώθηκε, έφυγαν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο φίλος εκείνου που μαρτύρησε. […].
Όταν τελείωσα την περιγραφή, ο π. Γερμανός με ρώτησε:
–Ποιο ήταν το όνομα του Αλεούτου;
–Πέτρος, απάντησα, αλλά δε θυμάμαι το επώνυμό του.
Ο Γέροντας σηκώθηκε όρθιος, στάθηκε μπροστά στην εικόνα, έκανε μ’ ευλάβεια το σταυρό του και είπε:
–Άγιε νεομάρτυρα Πέτρο, πρέσβευε υπέρ ημών».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Ἀλάσκας τὸ κλέος, Ἀλεούτων τὸ καύχημα, Πέτρον Νεομάρτυρα θεῖον ἐν ᾠδαῖς εὐφημήσωμεν, ὡς σέλας πολικὸν γὰρ ἐν νυκτί, διέλυσεν αἱρέσεων ἀχλύν, μαρτυρίῳ ἐκκοπῆς τε χειρῶν ποδῶν, ὁμολογίας στέφανος· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σε ἐνισχύσαντι, δόξα τῷ ταπεινώσαντι διὰ σου ψεύδους τὴν ἔπαρσιν

Ὁ Ἃγιος Ἰσίδωρος καί οἱ 72 μάρτυρες.Τούς ἒπνιξαν οἱ ρωμαιοκαθολικοί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων ἐπειδή δέν πρόδωσαν τήν πίστη τους (8 Ἰανουαρίου)

Στις περιοχές όπου τα Θεοφάνεια το νερό παγώνει η διαδικασία αγιασμού των νερών είναι διαφορετική. Πρώτα κόβεται ένα κομμάτι πάγου, συνήθως σε σχήμα σταυρού και έπειτα βυθίζεται ο σταυρός από τον επίσκοπο ή τον ιερέα.
Την ίδια διαδικασία ακολούθησε και ο ιερέας Ισίδωρος στον ποταμό Ομόβζχα(σήμερα Εμαζόγκι)στο Γιούριεβ της Εσθονίας.
Μόλις αγίασε τα ύδατα του ποταμού κατά την ημέρα των Θεοφανείων συνελήφθη μαζί με τους ενορίτες που παρεβρέθηκαν στην ακολουθία. Σύνολο 73 άτομα. Η αιτία που τους συνέλαβαν ήταν ότι δεν ήθελαν να γίνουν ρωμαιοκαθολικοί.
Ο ιερέας Ισίδωρος είχε από καιρό μπει στο στόχαστρο, επειδή  ενίσχυε τους ορθοδόξους για να μην προδώσουν την πίστη τους ακόμη και αν τους βασανίσουν.
Αφού τους φυλάκισαν τους έδωσαν ένα μικρό χρονικό περιθώριο. Εν τω μεταξύ ήρθε και η δικαστική απόφαση η οποία πάρθηκε στο Γιούριεβ παρουσία του ρωμαιοκαθολικού επισκόπου Ανδρέα και των ευγενών της πόλης. Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο π.Ισίδωρος είχε ενισχύσει ακόμη περισσότερο την πίστη των ενορίτών τους οποίους και κοινώνησε με τα τίμια δώρα που έφερε επάνω του. Μεταξύ τους βρισκόνταν και πολλές γυναίκες και παιδιά.
Αφού είδαν την σταθερότητα της πίστης των ορθοδόξων, αποφάσισαν να τους πνίξουν. Τους χτύπησαν και τους έσυραν στο ποτάμι στο οποίο είχαν τελέσει τον αγιασμό και τους έσπρωξαν μέσα στην τρύπα σε σχήμα σταυρού που είχαν ανοίξει. Την άνοιξη, όταν οι πάγοι έλιωσαν εμφανίστηκαν τα λείψανα των 73 μαρτύρων τα οποία οι πιστοί άρχισαν να τιμούν. Η αγιοκατάταξή τους έγινε το 1897. Όλα αυτά συνέβησαν το 1472. Η μνήμη τους τιμάται στις 8 Ιανουαρίου.
Σημείωση
Παρότι το 1463 ο μεγάλος πρίγκηπας Ιωάννης ο 3ος της Μόσχας είχε υπογράψει ένα σύμφωνο με τους ιππότες της Livonia το οποίο έλεγε όπως να σεβαστούν την ελευθερία των ορθοδόξων και να μην τους επιβάλλουν τον ρωμαιοκαθολικισμό,οι γερμανοί καθολικοί ιππότες δεν το σεβάστηκαν. Απείλησαν και βασάνισαν τον ορθόδοξο λαό. Και ο πιο μεγάλος προστάτης της Ορθοδοξίας ήταν ο Άγιος ιερομάρτυρας Ισίδωρος.


5 σχόλια :

  1. Αυτα ειναι μεσοβεζικα, ο Χριστος ειπε ναι ναι ου ου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρα πολυ ωραιο αρθρο. Αυτα πρεπει να κανουν και οι κληρικοι μας.

    Ο παπισμος ειναι αιρεση και ο παποσμος παναιρεση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολυ σωστες οδηγιες. Αυτες πρεπει οπωσδηποτε να ακολουθησουν οι κληρικοι μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. http://www.vimaorthodoxias.gr/mitropoleis/item/86759-panagia-anogeiani-boithise-mas-gia-na-apoktisoume-ksana-tin-leiteria

    ΑπάντησηΔιαγραφή

1) Ενδέχεται το περιεχόμενο του άρθρου ή των σχολίων που το συνοδεύουν, να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου

2) Υβριστικά ή προσβλητικά και εν γένει παράνομου περιεχομένου σχόλια δεν θα αναρτώνται ή θα αφαιρούνται

3) Να μην χρησιμοποιείτε greeklish στα μηνύματά σας διότι δε θα αναρτώνται.

4) Να τσεκάρετε το πλαίσιο "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις" που βρίσκεται κάτω από το μήνυμα σας, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, ώστε να ειδοποιείστε για τα επόμενα σχόλια αυτής της ανάρτησης, μέσω της ηλεκτρονικής σας διεύθυνσης.

5) Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: istologionkatanixis@gmail.com