Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Οπισθοδρομικοί οι Ολυμπιονίκες;

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Οπισθοδρομικοί οι Ολυμπιονίκες;

        "Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθέν του πατρός μου του εν ουρανοίς. Όστις δ' αν αρνήσηται με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθέν του πατρός μου του εν ουρανοίς" (Ματθ. ι 32-33).
«Για καθένα δε, που θα κάνη ομολογία για μένα μπροστά στους ανθρώπους, θα κάνω και εγώ ομολογία γι’ αυτόν μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο. Εκείνον δε, που θα με αρνηθή μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ και εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο».
Η δημόσια ομολογία των πρωταθλητών
        Πόσο μας ελέγχει η εντολή αυτή του Κυρίου μας! Τί ευθύνες προσθέτει στις πλάτες μας και πόσο δύσκολος γίνεται αυτός ο λόγος, ιδιαιτέρως στις ημέρες μας! Συνάμα όμως γίνεται και ευκαιρία υπέρβασης του "ΕΓΩ". Όσο δύσκολο είναι να ομολογήσεις την πίστη σου στον Τριαδικό Θεό, καθώς επηρεάζεσαι από αντίθεες, άφρονες και εγωκεντρικές νοοτροπίες, τόσο αισιόδοξο γίνεται, σε μία κοινωνία πενεστάτη και έρημη από ελπίδες. Η ομολογία του Θεού είναι πράγμα υπέροχο και πραγματώνεται από υπέροχους ανθρώπους.
        Είδαμε και ακούσαμε στους πρόσφατους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο, την επιτυχία των Ελλήνων αθλητών. Μία επιτυχία που έλαμψε πραγματικά όχι μόνον από την τεράστια προσπάθεια, τη συμμετοχή, τις προκρίσεις και την κατάκτηση μεταλλίων, αλλά κυρίως από την δημόσια ευχαριστία προς τον Χριστό και την Παναγία. Είδαμε μπρος τα μάτια μας, να φουσκώνουν τα στήθη τους από εθνική υπερηφάνεια. Να γίνονται μέτοχοι μίας ξεχωριστής Χάρης. Να ατενίζουν στον ουρανό προσευχόμενοι και να σταυροκοπιούνται με πίστη. Να ριγούν μπροστά στην Ελληνική Σημαία και με δάκρυα να ψάλλουν τον Εθνικό ύμνο. Η ελληνορθόδοξη ψυχή στα καλύτερά της. Άλλος έφερε μία εικονίτσα της Παναγίας καρφιτσωμένη στην φανέλα του αγώνα στο μέρος της καρδιάς. Άλλος ομολογούσε πως την ώρα του αγωνίσματος, αισθανόταν την βοήθεια της Παναγίας που εκείνη την ημέρα γιορτάζαμε την Κοίμησή της. Το να λαμβάνεις ένα μετάλλιο η έστω να συμμετέχεις στους Ολυμπιακούς αγώνες και να ομολογείς πίστη στον Θεό, είναι μια ευλογημένη ενέργεια από ανθρώπους με ήθος και φρόνημα Θεού.
Υβριστές και Μασόνοι
        Η ενέργεια αυτή όμως σκανδάλισε πολλούς. Είναι ένα αβάστακτο μαρτύριο για τους διάφορους προοδευτικούς του νεοεποχίτικου συστήματος που μας κυβερνά.
        Υπάρχουν οι γνωστοί κύκλοι, καθώς και τα μυστικά, σκοτεινά και εωσφορικά συστήματα που δεν αντέχουν να βλέπουν να εκφράζεται δημόσια η ευλάβεια και η θρησκευτικότητα των Ελλήνων.
        Οι γνωστοί κύκλοι των υβριστών της Αγίας και Ομοουσίου Τριάδος, του Χριστού, της Θεοτόκου, των Αγίων, του Τιμίου Σταυρού, της Ορθοδοξίας. Αυτοί είναι φανεροί εχθροί της Πίστεως, όπως είναι οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, οι βλάσφημοι Προτεστάντες με τις παραφυάδες τους (Ευαγγελικοί, ΧΟΕ, Καλά Νέα κτλ.), οι αιρετικοί Παπικοί και Μονοφυσίτες.
        Πέραν τούτων, υπάρχουν επίσης και άλλοι εχθροί.  Είναι τα μυστικά και βρωμερά σιωνιστικά και μασονικά συστήματα που κατεργάζονται τηνεξάλειψη της Ορθοδοξίας. Δυστυχώς έχουν εισχωρήσει βαθειά μέσα στους θεσμούς και τις εξουσίες που πλέον διακατέχονται από αντιχριστιανικές αντιλήψεις. Έχουμε γεμίσει από κομπλεξικούς, ψευτοπροοδευτικούς, άθεους πολιτικούς και παρόμοιους δημοσιογράφους που επηρεάζουν και διαμορφώνουν ανάλογα την κοινή γνώμη.
        Ας δούμε τι λέει για τους χριστιανούς, ένα από τα εγχειρίδια της Νέας Τάξης πραγμάτων, τα περίφημα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών", δηλαδή τα μυστικά κείμενα των Σιωνιστών τα οποία αποκαλύφθηκαν το 1902 από τον Ρώσο Σέργιο Νείλο.
"Να γιατί είναι αναγκαίο να καταστρέψουμε την πίστη, να αποσπάσουμε από το νου των Χριστιανών αυτή την ίδια την αρχή της Θεότητας και του Αγίου Πνεύματος, για να υποκαταστήσουμε στη θέση τους υλικούς υπολογισμούς και τις υλικές ανάγκες... Έχουμε αποκτηνώσει και διαφθείρει τη Χριστιανική νεολαία με μία ανατροφή βασισμένη σε αρχές και θεωρίες ψεύτικες, όπως γνωρίζουμε, αλλά οι οποίες ήταν έμπνευση δική μας... Οι Χριστιανοί είναι κοπάδι πρόβατα και εμείς είμαστε γι' αυτούς λύκοι. Και ξέρετε τι συμβαίνει στα πρόβατα όταν οι λύκοι μπουν μέσα στη μάντρα τους".
Η διοικούσα Εκκλησία
        Σε αυτό το σημείο να πούμε πως η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, δεν πρέπει να μείνει απροστάτευτη. Βέβαια, η κεφαλή αυτής, ο ιδρυτής της Ιησούς Χριστός και Θεός ημών και το παντουργό Πανάγιο Πνεύμα, πάντοτε την στηρίζουν, την προστατεύουν και παραμένει στους αιώνες ζώσα και κραταιά. Όμως αν δεν προσέξουμε και εμείς οι πιστοί, ιδιαίτερα όσοι έχουν την εντολή του Κυρίου να διαφυλάξουν την παρακαταθήκη της Πίστεως, τότε θα χάνονται άνθρωποι, θα οδηγούνται στην απώλεια των αιρέσεων και θα ευθυνόμαστε όλοι, αναλόγως της θέσεως του ο καθένας.  Έχει λοιπόν ειδικούς ανθρώπους που μπορούν και είναι καθήκον τους να την υπερασπιστούν. Οι πατριάρχες μας, οι επίσκοποι, οι ιερείς κτλ. Το κάνουν όμως;
        Μεγάλη ευθύνη εδώ αναλογεί στη διοικούσα Εκκλησία να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οι εχθροί που αναφέραμε προηγουμένως, τί έκαναν στους αθλητές μας για να μειώσουν την ενέργειά τους να ομολογήσουν δημόσια Χριστό; Κρέμασαν στο λαιμό τους την ταμπελίτσα του φονταμελιστή, ακραίου και οπισθοδρομικού χριστιανού. Σχεδόν σκοταδιστές τους ονομάζουν και ανθρώπους του Μεσσαίωνα. Ντροπή τους! Έτσι ανώδυνα και ανερυθρίαστα, επισκίασαν όλη την προσωπικότητα του αθλητή. Ενώ τα παιδιά με πλήρη επίγνωση και ενσυνείδητα ευχαριστούσαν τον Θεό ως τον μόνο αρμόδιο για όλη την προσπάθειά τους. Δυστυχώς όμως αυτήν η αρρώστια ως πανόλη έχει περάσει μέσα και από τα τείχη της Εκκλησίας. Όλοι μας βιώνουμε, μία παρόμοια αντίληψη και αντιμετώπιση από διάφορους εκκλησιαστικούς άνδρες οι οποίοι μπροστά σε καταστάσεις ορθόδοξης έκφρασης πνευματικότητας, τοποθετούνται αρνητικά. Αποκαλούν ακραίους φονταμενταλιστές και γραφικούς τους χριστιανούς που διαπνέονται από ζήλο· ισχυρίζονται πως αυτοί οι χριστιανοί δεν έχουν τον κατά Θεόν ζήλο, αλλά τον "ουκ εν επιγνώσει"! Και προσβάλουν το Πνεύμα του Θεού με τους απαράδεκτους και βλάσφημους αυτούς χαρακτηρισμούς.
        Περιμένουμε από την διοικούσα Εκκλησία, όχι μόνο να επιβραβεύσει αλλά και να στηρίξει τους αθλητές που στάθηκαν ως βράχοι ενάντια στην κατρακύλα της εποχής. Η Εκκλησία να υπερασπιστεί ξεκάθαρα στον κόσμοτην ποιότητα της Ορθοδοξίας και να προφυλάξει το λαό από τις ορέξεις όλων αυτών που επιβουλεύονται τις ψυχές των χριστιανών. Να απομονώσει όσους μέσα στους κύκλους της, είναι αιχμάλωτοί της παναίρεσης του Οικουμενισμού και προσφέρουν στο λαό με το δόλωμα της δήθεν αγάπης, το δηλητήριο του Συγκριτισμού και της Πανθρησκείας. Μόνο την Ορθοδοξία να υπηρετεί η διοικούσα Εκκλησία για να ταυτίζεται με το φρόνημα του πιστού λαού. Το φρόνημα του λαού που τόσο γενναία εκφράστηκε από τους πρωταθλητές μας!
Φόρος τιμής στα παιδιά του Χριστού και της Ελλάδος
        Τα παιδιά αυτά, οι πρωταθλητές μας, που σήκωσαν την Ελληνική Σημαία στα πέρατα της γης, έχουν κάποιο μυστικό που άφησαν να αποκαλυφθεί αυτές τις ημέρες. Έχουν την Πίστη στο μόνο αληθινό Θεό και την ζουν. Γνωρίζουν πολύ καλά πόσο απαραίτητή τους είναι στην καθημερινότητά τους. Εξαρτούν την σωματική και ψυχική τους κατάσταση από τις ευλογίες του Θεού και αυτό είναι μοναδικό και απροσπέλαστο.Κανένας δεν μπορεί να τους αφαιρέσει η να τους το μειώσει.
        Γι αυτούς τους άριστους εκ των Ελλήνων θέλω να αφιερώσω λίγες στροφές από το ποίημα του Κωστή Παλαμά"Ο Ελληνικός Ύμνος".
.............................
Κ' έλα, ετοιμάστε τα λευκά φορέματά σας,
αρραβωνιαστικές, για να στεφανωθήτε
στο γυρισμό τους ακριβούς σας μεσ στο λόγγο
γι αυτούς που σας γλυτώσανε κόφτε τη δάφνη.
Αγνάντια στη σκυφτή και ντροπιασμένη Ευρώπη,
ας πιούμε ξέχειλη τη δόξα παλληκάρια.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
θεία ειν’ η δάφνη! Μία φορά κανείς πεθαίνει.
Ο,τι έγινε μπορεί να ξαναγίνει, αδέρφια!
Στων πυρωμένων τούτων βράχων την λαμπάδα
με σάρκα θεία μπόρεσ ο άνθρωπος να νοιώση
το φωτερώτερο κι απ όλα τα όνειρά του.
Κι η χριστιανή ψυχή βωβή εκεί πέρα θα είναι;
Κ’ εμείς ενός κορμιού ξερόκλαδα εκεί πέρα;
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
θεία ειν η δάφνη! Μία φορά κανείς πεθαίνει.
Το Μαραθώνιο πεζοδρόμο ακολουθώντας
κι αν πέσουμε, το χρέος μας έχουμε κάμει!
Και με το αίμα του προγόνου μας Λεωνίδα
το αίμα μας, θριάμβων αίμα, ταιριασμένο,
θα πορφυρώσει τον καρπό τον κοραλλένιο
και το σταφύλι το κρεμάμενο στο κλήμα.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
θεία ειν’ η δάφνη! Μία φορά κανείς πεθαίνει.
Της ιστορίας μας φέγγουν τρεις χιλιάδες χρόνια,
Ορθοί! Και πρόβαλε από τώρα το παλάτι
στον τόπο εκεί που λύθηκαν τα κακά μάγια,
κι ο φοίνικας ξαναγεννιέται από τη στάχτη.
Στις αμμουδιές της Μέκκας διώξε το ήλιε,
το μισοφέγγαρο μακριά απ'  τον ουρανό μας...
Αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
θεία ειν η δάφνη! Μία φορά κανείς πεθαίνει.