Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος, Απαντήσεις και εξηγήσεις σε ερωτήματα, σχόλια σχετικά με την διακοπή μνημοσύνου

π. Παΐσιος Παπαδόπουλος.jpg
Απαντήσεις και εξηγήσεις σε ερωτήματα, σχόλια σε αναγνώστες και θεατές των video που παρουσιάστηκαν σχετικά με την διακοπή μνημοσύνου από τον Αρχιμ. Παΐσιο Παπαδόπουλο Hγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Φιλώτα
Β. Σχετικά με την ακοινωνησία
· «Ποιοι είστε εσείς -μας λέγουν- που θα διορθώσετε την Εκκλησία».
· Μας κατηγορούν ότι δεν σεβόμαστε τα θεσμικά όργανα της Εκκλησίας.
· Με την ακοινωνησία πολεμούμε την αίρεση και όχι τον επίσκοπο.
· Έχει ο Πατριάρχης φρονήματα ορθόδοξα και όσοι συμφωνούν μαζί του και τον ακολουθούν;

· Επισημαίνουμε ότι υπάρχει παρέκκλιση από την ορθόδοξο πίστη.
· Ο (Β') 2ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου μας παρέχει ένα βασικό κριτήριο.
· Γιατί δεν ισχύει στην περίπτωσή μας ο 13ος Κανόνα της λεγομένης Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
· Γιατί ισχύει ο 15ος Κανόνας και όχι ο 13ος της λεγομένης Πρωτοδευτέρας
Για να πάρεις θέση σε κάποιο ζήτημα πρέπει να το γνωρίζεις. Για να καταλάβεις τώρα τί λέει κανείς πρέπει πρώτα να τον ακούσεις. Για να καταδικάσεις όμως κάποιον α. πρώτα πρέπει να ξέρεις καλά το θέμα για το οποίο παίρνει ορισμένη θέση ο κατηγορούμενος, β. να τον ακούσεις προσεκτικά αλλά και γ. να μην είσαι προκατειλημμένος. Το ότι πήρε κανείς κάποτε ένα πτυχίο και ισχυρίζεται τώρα ότι γνωρίζει ένα θέμα που απαιτεί εξειδίκευση και μάλιστα συνεχή ενημέρωση δεν σημαίνει ότι κατέχει το ζήτημα. Το παράδοξο είναι ότι πρόσωπα που δεν έχουν εξειδίκευση αλλά και στοιχειώδη ενημέρωση σπεύδουν να μας κρίνουν σε θέματα που διαφωνούμε ως προς την εν Κολυμβαρίω Αγία και Μεγάλη Σύνοδο όπως την χαρακτήρισαν ενώ δεν είναι. Όταν κάποτε συζητούσαμε παρεμπιπτόντως το θέμα, μας έλεγαν ορισμένοι κληρικοί, μάλιστα σε διοικητικές θέσεις, ότι δεν προλαβαίνουν να παρακολουθήσουν το θέμα και άλλος έλεγε ότι δεν γνωρίζει αυτό το έρμο το internet για να μπαίνει στις ιστοσελίδες και να ενημερώνεται. Πρόσωπα του συγκεκριμένου τώρα περιβάλλοντος καταγράφοντας μας με κάμερες στην αρχή φανερά όμως χωρίς άδεια -βάζοντας στα Video δικούς τους επιθετικούς τίτλους- και έπειτα κρυφά, με πιτσιρικάδες πνευματικών τους τέκνων, - θαυμάζω το επίπεδο!- μεταφέρουν πληροφορίες μέχρι Φαναρίου, ενώ ότι λέμε το δηλώνουμε δημοσίως με παρρησία και είμαστε «ἕτοιμοι ἀεὶ πρὸς ἀπολογίανπαντὶ τῷαἰτοῦντι (ἡμᾶς sic) λόγον περὶ τῆς ἐν μῖν (sic) ἐλπίδος (Α΄Πετρ. 3,15).
Είναι ανάγκη ορισμένες φορές -μολονότι δεν μας αρέσει να δημιουργούμε κλίμα αντιπαράθεσης- να απαντούμε σε κατηγορίες που με ελαφρότητα προσπαθούν να προσβάλουν τον θεολογικό χαρακτήρα του αγώνα μας άνθρωποι με σκοπιμότητες. Και επειδή όταν είναι κανείς δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα κληρικός είναι αναπόφευκτο να μη δώσει εξηγήσεις στις έωλες συκοφαντίες που κατασκανδαλίζουν το πλήρωμα της Εκκλησίας προβαίνω στον άχαρο αυτόν ρόλο που θέλω να κλείσει, αν μου το επιτρέψουν όσοι διαστρέφουν την αλήθεια. Και βέβαια όταν κανείς δεν έχει θεολογική παιδεία και διατυπώνει κάποια πράγματα χάριν εντυπώσεων για μελλοντικές επιδιώξεις εύκολα το διακρίνει κανείς. Όμως, το να παραπλανά κληρικός ή πρόσωπο, το οποίο σπούδασε περί την Θεολογία, την κοινή γνώμη ανθρώπων που δεν γνωρίζουν κανονικό δίκαιο και δογματική αυτό είναι και δόλιο και κατακριτέο. Το να προσποιείται τώρα κανείς τον δαίμονα και να γράφει επιστολές αυτό ξεφεύγει τελείως, γι’ αυτό και δεν είναι πλέον απορροίας άξιο πώς ορισμένοι φεύγουν με τα ελικόπτερα από τον Άθωνα. Θα απαντήσω σε μερικές κατηγορίες που μας προσάπτουν, ενώ ήδη έχω απαντήσει σε άλλες.
Χρειάζεται άραγε να πω ότι η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού και ότι σ’ αυτό δεν υπάρχουν πρώτοι και δεύτεροι αλλά ότι όλα τα μέλη της έχουν την αξία τους ως ισότιμα μέρη του όλου που δεν έχουμε το δικαίωμα να τα υποτιμούμε, και ότι όταν πάσχει ένα μέλος συμπάσχει όχι μόνο όλο το σώμα αλλά και η ψυχή με τα οποία είναι συνδεδεμένη αρμονικά και σε συμφυΐα; Όταν λοιπόν ξεσκίζεται το σώμα του Χριστού επειδή ορισμένοι εκκλησιαστικοί ταγοί οδηγούν το ποίμνιο στην αίρεση δεν είναι λογικό να αντισταθούμε; Τι λέει ο Αγιος Θεοδωρος ο Στουδιτης: «Ἐντολή γάρ Κυρίου (διότι είναι εντολή από τον Ίδιο τον Κύριο) μή σιωπᾶν ἐν καιρῷ κινδυνευούσης Πίστεως (να μη σιωπούμε σε καιρό που κινδυνεύει η πίστις). Ὥστε ὅτε περί Πίστεως ὁ λόγος(ώστε, όταν υπάρχει θέμα για αυτά που πιστεύουμε), οὐκ ἐστιν εἰπεῖν(δεν θα πείς), ἐγώ τίς εἰμί; (εγώ ποιός είμαι) Ἱερεύς; ἀλλ' οὐδαμοῦ(ιερεύς δεν είμαι). Ἄρχων; καί οὐ δ’ οὕτως (ούτε άρχοντας). Στρατιώτης; καί ποῦ; (και πού στρατιώτης) Γεωργός; καί οὐ δ' αὐτό τοῦτο (αγρότης; Και ούτε αυτό πάλι). Πένης(φουκαράς), μόνον τήν ἐφήμερον τροφήν ποριζόμενος(προσπαθόντας να εξασφαλίσω το μεροκάματο), οὐδείς μοι λόγος καί φροντίς περί τοῦ προκειμένου(που δεν υπάρχει λόγος και ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ζήτημα). Οὐά, οἱ λίθοι κράξουσι(αλλοίμονο θα φωνάξουν οι πέτρες), καί σύ σιωπηλός καί ἄφροντις (και συ θα μείνεις σιωπηλός και δεν θα ενδιαφερθείς);» (P.G. 99, 1321 B).
Ο Θεός που μας χάρισε την ελευθερία, δεν μας υποχρεώνει να αποδεχθούμε το Ευαγγέλιό του. Αν όμως θέλουμε να είμαστε μέσα στην Εκκλησία είμαστε υποχρεωμένοι να κρατήσουμε την πίστη αλλά και να την διαφυλάξουμε Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου « διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε· καλὸν γὰρ χάριτι βεβαιοῦσθαι τὴν καρδίαν»(Εβρ.13,9) είναι το εσωτερικό κριτήριο για να διακρίνει κανείς τι απ’ όλα αυτά που του λανσάρονται είναι αληθές και τί ψευδές. Η πνευματική αίσθηση που λειτουργεί στον άνθρωπο όταν δεν έχει κεκαυτηριασμένη συνείδηση μαζί με τις Πατερικές μαρτυρίες των αγίων που ερμηνεύουν τον λόγο του Θεού είναι όρια ανάμεσα στα οποία μπορούμε να πορευθούμε με ασφάλεια. Σήμερα δυστυχώς όποιος διαφωνεί με κάτι ως προς τον τρόπο, τα μέσα και τις αποφάσεις της διοίκησης των θεσμικών οργάνων της Εκκλησίας, όταν ορισμένα πράγματα και δεσμευτικές αποφάσεις δεν είναι σύμφωνα με όσα παράδωσε διαχρονικά η Εκκλησία μας ως σώμα Χριστού, κρίνεται ως αντάρτης διασπών την ενότητα της Εκκλησίας και προκαλώντας τάχα σχίσμα ενώ το σχίσμα το απεργάζονται όσοι λειτουργούν παρανόμως χωρίς συνοδικότητα, δηλαδή χωρίς στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές, και έπειτα ασκούν αθέμιτη δίωξη (εκκλησιαστικό bulling). Διότι, τί άλλο είναι να βάλλεται κληρικός στην τοπική κοινωνία ως άξιος καθαιρέσεως και να αφήνονται υπονοούμενα περί παραπομπής του στο Συνοδικό Δικαστήριο, χωρίς να διαψεύδονται αυτά επισήμως, καθώς έχει εξαγγελθεί και να γίνεται τόσος ντόρος που απλοί άνθρωποι ομολογούν ότι σκανδαλίζονται από την συμπεριφορά αυτών, διότι το να πάει κανείς προς καθαίρεση για τον κόσμο που δεν γνωρίζει δογματικά και κανονικά ζητήματα σημαίνει άλλα! Και ερωτώ δεν συνιστά αυτό αδικία που θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο προσφυγής μας στα δικαστήρια; Δεν θα γίνουμε όμως αχάριστοι στον πνευματικό μας πατέρα, τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, τον οποίο δυστυχώς περιστοίχιζαν και περιστοιχίζουν πρόσωπα που επειδή ως κύριο και κατ’ εξοχήν ενδιαφέρον έχουν την εκλογή τους σε Μητροπολίτες προσπαθούν να με βάλουν σε αντιπαράθεση.
Όποτε τολμούσα ή τολμήσω να ομιλήσω για θέματα ορθοδόξου πίστεως θεωρείται ότι πολεμώ τον επίσκοπό μου, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που τους ενοχλούσε ή τους ενοχλεί ήταν ότι τους χαλώ την «πιάτσα» να εκλεγούν επίσκοποι, αφού έπρεπε αυτοί να φανούν νομιμόφρονες στα εκκλησιαστικά περιβάλλοντα. Τό λοιπόν, ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμῖν (τὸ νὰ σᾶς γράφω τὰ ἴδια πράγματα) ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλές (για ἐμὲνα δὲν εἶναι βαρετό, σ’ ἐσᾶς δὲ παρέχει ἀσφάλειαν). Βλέπετε τοὺς κύνας, βλέπετε τοὺς κακοὺς ἐργάτας, βλέπετε τὴν κατατομήν· (προσέξτε ἀπὸ τὰ σκυλιά, προσέξτε ἀπὸ τοὺς κακοὺς ἐργάτας, κοιτάξτε το ξέσκισμα, τον άγριο ακρωτηριασμό)[Φιλ. 3,1-2]. Έχουν κατά κυριολεξία αφηνιάσει γιατί έχω διαφορετική τοποθέτηση ως αν μη έχω το δικαίωμα να εκφράσω ως ελεύθερο πρόσωπο την γνώμη μου για ότι γίνεται και αφορά την διαχρονική πίστη της Εκκλησίας μας, τώρα μάλιστα, που προδίδεται. Λοιπόν, για να γίνω πιο σαφής: τον επίσκοπό μου τον τιμώ και τον αγαπώ και δεν υπάρχει θέμα προσωπικής αντιπαράθεσης αλλά θέμα πίστεως και αντιμετώπισης της αίρεσης που αφορά στον Οικουμενισμό που προωθεί φανερά ο Οικουμενικός Πατριάρχης μαζί με όσους ηθελημένα τον ακολουθούν. Προσοχή όμως! Δεν συμφωνώ καθόλου με τον επίσκοπό μου κάθε φορά που προσπαθώντας να του εξηγήσω τις οικουμενιστικές ατασθαλίες του πατριάρχη προσπαθεί να τον δικαιολογεί σαν να είμαστε μικρά παιδιά και δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.
Το θέμα είναι ότι, αφού «η Σύνοδος στην Κρήτη» δέχτηκε «την ιστορικήν ονομασίαν άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών» στην πραγματικότητα αποδέχεται ότι υφίστανται και άλλες Εκκλησίες, στις οποίες μάλιστα προσέδωσε και διαχρονικότητα. Λόγω αυτής της εκτροπής -από την κοινή πίστη της αγίας μας Ορθοδοξίας- των συγκεκριμένων εκκλησιαστικών ταγών που εκπροσώπησαν ορισμένες Εκκλησίες είμαστε υποχρεωμένοι να διακόψουμε με αυτούς την εκκλησιαστική μας κοινωνία. Δηλαδή, θα υπάρχει στο εξής μεταξύ αυτών και εμού Ακοινωνησία! Θα εξηγήσω πολύ απλά διότι δεν γνωρίζουν όλοι κάποια βασικά πράγματα. Το[Α] όταν μπει μπροστά από μια λέξη λέγεται στερητικό Α. Το στερητικό αυτό μόριο καθώς τίθεται σε μια λέξη την καθιστά σύνθετη. Σε αυτή την περίπτωση το στερητικό Α αποτελεί το πρώτο συνθετικό μιας λέξεως και δηλώνει το ακριβώς αντίθετο του νοήματος της λέξεως που θα δήλωνε ή λέξη χωρίς αυτόΠαράδειγμα, στη λέξη φιλόξενος αν βάλουμε μπροστά το στερητικό Α γίνεται (α-φιλόξενος) αφιλόξενος. Με τον ίδιο τρόπο για κάποιον που δεν γνωρίζει βασικά πράγματα λέμε είναι αστοιχείωτος· και όταν εξηγούμε κάποια πράγματα αλλά δεν θέλει να καταλάβει λέμε είναι ασύνετος(!) Τί σημαίνει ακοινωνησία; Απουσία κοινωνίας λόγω διακοπής μνημονεύσεως. Τι είδους κοινωνίας; Εκκλησιαστικής κοινωνίας εν προκειμένω. Γιατί; Αναγνωρίζοντας εσχάτως τις αιρέσεις ως εκκλησίες και συνοδικά πλέον, φέτος τον Ιούνιο στο Κολυμβάρι, αν μείνουμε σε κοινωνία με επισκόπους που καταφάσκουν στις αποφάσεις της Ψευτο-Συνόδου θα απολέσουμε την πίστη, που έχουμε ως Ορθόδοξοι, από την οποία απορρέει η κοινωνία μας και στα αυτά μυστήρια «εἷς (ένας) Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (ΕΦ. 4,5). Και επειδή δεν θέλουμε να χωριστούμε από την πίστη της Αγίας μας Εκκλησίας και την εξ αυτής κοινωνία των αγιαστικών μυστηρίων δια των οποίων κρατούμε την κοινωνία μας με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό διακόπτουμε την κοινωνία μας με αυτούς που συνέλαβαν την αίρεση και αναγνωρίζουν στη βάση της βαπτισματικής θεολογίας έγκυρα μυστήρια, επομένως και Θεία Χάρη, συνεπώς και την ύπαρξη πολλών «Εκκλησιών». Πώς είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να έχουμε τώρα εμείς κοινωνία μαζί τους εφ’ όσον αλλοτριώνουν την εξ αποκαλύψεως πίστη; Για να έχουμε κοινωνία μαζί πρέπει να αρνηθούμε την μοναδικότητα της Εκκλησίας του Χριστού όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Έχουμε όμως την ίδια πίστη με τους παπικούς, τους μονοφυσίτες, τους προτεστάντες και τους άλλους αιρετικούς για να τους αναγνωρίσουμε ως Εκκλησίες; Σαφώς δεν έχουμε! Ξεκινούμε από την ταυτότητα στην πίστη για να έχουμε κοινωνία και στα άγια μυστήρια και όχι το αντίστροφο. Με την αποδοχή της βαπτισματικής θεολογίας οι πρωτεργάτες του οικουμενισμού -και για αυτό οικουμενιστές- ξεκινούν αντίστροφα. Δέχονται το βάπτισμα (εσύ να κατανοείς ράντισμα στους Λατίνους) και προσπαθούν να πετύχουν την ένωση της εκκλησίας με τις αιρέσεις σε μια λαϊκή βάση αμβλύνοντας το αισθητήριο των ορθοδόξων με όλα αυτά που γίνονται και παρουσιάζονται στα media.
Ξεκινώντας λοιπόν από μια καλή και σταθερή βάση ερχόμαστε να θέσουμε πλέον το ζήτημα· είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης ορθόδοξος; Για να έχουν οι άλλοι επίσκοποι μας εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του; Από ντοκουμέντα, λεχθέντα και πραχθέντα αποδεικνύεται ότι δεν είναι ορθόδοξος! Να θέσω ορισμένα ερωτήματα σ’ αυτούς που θέλουν να με κατηγορούν για δημιουργία σχίσματος: Έφερε ή δεν έφερε ο Πατριάρχης τον Πάπα στο Φανάρι; (Ναι!) Μνημόνευσαν εκφώνως, μάλιστα, τον Πάπα Βενέδικτο και τον Πάπα Φραγκίσκο ναι ή όχι; Ναι! Συμπροσευχήθηκαν; Ναι! Στη Ραβέννα το 2002, όταν μεταδόθηκαν τα Άχραντα Μυστήρια στους παπικούς από τον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και τον Αλβανίας κ. Αναστάσιο, μεταδόθηκαν χάριν ευγενείας σε αβάπτιστους και εκτός εκκλησίας αιρετικούς ; Δεν αντάλλαξαν λειτουργικό ασπασμό στις λειτουργίες στο Φανάρι; Δεν έχουν γίνει συμπροσευχές και συλλιτανεύσεις; Αυτά τα επιτρέπουν οι κανόνες; Όχι! Γνωρίζετε ότι το 1991 στο Μπάλαμαντ του Λιβάνου αποδέχτηκε τα μυστήρια παπικών καθώς και την Ουνία. Στο συνέδριο του Π.Σ.Ε., το 2006, στο Porto Alegre, αποδέχτηκε την κοινή δήλωση με τους Προτεστάντες, ότι δεν υπάρχει μόνο Μία Εκκλησία, αλλά ότι οι «εκκλησίες» -μέλη του ΠΣΕ- είναι γνήσιες εκκλησίες. Μία δε από αυτές είναι και η Ορθόδοξη Εκκλησία! Οι ποικίλες αιρετικές διδασκαλίες των Προτεσταντών θεωρούνται ως διαφορετικοί τρόποι έκφρασης της ιδίας πίστεως και ως ποικιλία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, δεχόμενοι τελικά ότι δεν υπάρχουν αρέσεις!! Έπειτα από όλα αυτά κάνω εγώ το σχίσμα; Αν δεν ενημερώνεστε στοιχειωδώς διότι άλλα σας ενδιαφέρουν γιατί μιλάτε; Είστε αφελείς ή θέλετε να μας τρελάνετε; Όσοι πάλι εκ των κληρικών σιωπάτε για όλα αυτά νομίζετε ότι είστε εν τάξει; Η διακοπή της εκκλησιαστικής αυτής κοινωνίας μας με όσους εξόκειλαν στην αίρεση δεν εφαρμόζεται από κάποιον που δεν είναι επίσκοπος άμεσα αλλά έμμεσα διακόπτοντας την κοινωνία με τον Πατριάρχη -και όσους συμφωνούν με αυτόν στα συγκεκριμένα θέματα- δια μέσω του επισκόπου, μέχρι που άλλη Σύνοδος, η οποία θα συγκληθεί κανονικά, αναγνωρίζοντας τις προηγούμενες Συνόδους και μάλιστα αυτές πού έγιναν επί Μεγάλου Φωτίου και Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, και που θα συγκληθεί από όλους τους ορθόδοξους Ιεράρχες και θα τους παρέχει την δυνατότητα ψήφου θα αποκαταστήσει την Ορθοδοξία!
Επισημαίνω ότι υπάρχει παρέκκλιση από την ορθόδοξο πίστη, εξόκειλαν απ’:
«ὅ,τι πάντοτεπανταχοῦ καὶ ὑπὸ πάντων ἐπιστεύθη» (Βικέντιος Λυρίνου). Διότι «στήν Κρήτη ὄχι μόνο δέν καταδικάσθηκε καμ­μί­α ἑ­τε­ρο­δο­ξί­α (αἵ­ρε­ση), ἀλ­λά καί ἐ­πι­χει­ρή­θη­κε μιά φο­βε­ρή, θε­σμι­κῶς, ἔκ­πτω­ση ἀ­πό τήν συ­νο­δι­κῶς ὁ­ρι­ο­θε­τη­μέ­νη πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, μιά ἔκ­πτω­ση οὐ­σι­α­στι­κά ἀ­πό τόν «Ὅ­ρο Πί­στε­ως» τῆς Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Συγ­κε­κρι­μέ­να, πρό­κει­ται γιά τήν ἔκ­πτω­ση ἀ­πό τήν δογ­μα­τι­κή δι­δα­σκα­λί­α τοῦ Συμ­βό­λου τῆς Πί­στε­ως, πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ταυ­τό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, κα­θ’ ἑ­αυ­τήν» (καθητού Δοματικής Δ. Τσελεγγίδης). Ένακα τούτου σύμφωνως με αυτό που ορίζει ο 2ος(Β') Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου: «Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν» (όπως μεταξύ άλλων και ο επίσκοπός μου - ο Φλωρίνης Θεόκλητος- στον οποίο έχω την κανονική εκκλησιαστική αναφορά μου, «καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».
Ο κανόνας αυτός μας παρέχει ένα κριτήριο με βάση το οποίο μπορούμε να ερμηνεύουμε, να εξηγούμε, να σχολιάζουμε και άλλους κανόνες Συνόδων.
«Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι, καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας, καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης· μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».
Όσοι μου προτάσσετε τον 13ο (ιγ΄) Κανόνα της λεγομένης Πρωτοδευτέρας (Α΄& Β΄) Συνόδου δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζεστε διότι δεν βλέπετε κάτι, μια φράση που υπάρχει «…ὡς δῆθεν ἐπὶ ἐγκλήμασί τισι…». Σήμερα όλοι διαβάζουν την έτοιμη ερμηνεία αλλά δεν έμαθαν να δουλεύουν πάνω στο Κανονικό Δίκαιο! Αν όμως θέλουμε να γνωρίζουμε το Κανονικό Δίκαιο πρέπει να γνωρίζουμε μέθοδο, και χρειάζεται τουλάχιστον, όταν ομιλούμε ή γράφουμε να προσέχουμε τι αναγινώσκουμε, διότι αυτή την φράση ενώ δεν την προσέξατε μας δίνει το κλειδί για να ερμηνεύσουμε σωστά τον κανόνα. Στην προκειμένη λοιπόν περίπτωση, αν και δεν εγκαλώ τον επίσκοπό μου, ισχύει το «…δῆθεν ἐπὶ ἐγκλήμασί τισι» ή το«συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας»; Επειδή ακριβώς «τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν» άρα, «ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας» «καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι». Αυτό είναι ένας τρόπος με τον οποίο εργάζονται όλοι όσοι ασχολούνται με το δίκαιο και την ερμηνεία του. Ακόμη και στην αγία Γραφή υπάρχει -μεταξύ άλλων- η ερμηνευτική αρχή «Η Γραφή ερμηνεύεται δια της Γραφής». Αν και ο συγκεκριμένος λοιπόν κανόνας αναφέρεται σε άλλο θέμα, όμως μας παρέχει το κριτήριο αυτό. Υπάρχουν λέξεις σημαντικές ( ήτοι δηλωτικές) των νοημάτων που σημαίνουν και αυτό το κεκρυμμένο βάθος -όχι μόνο της αγίας Γραφής- αλλά και των ιερών κανόνων]. Ο δεύτερος (Β΄) της εν Αντιοχείᾳ Συνόδου κανόνας, λοιπόν, με βάση τα προαναφερθέντα μας παρέχει κάτι πολύ βασικό· μια διατύπωση που αποτελεί κανόνα για θέματα κοινωνίαςὉ κοινωνῶν τοῖς ἀκοινωνήτοις εἶναι ἀκοινώνητος. Το κείμενο του κανόνος γράφει: «Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας». Προσέξατε; Λέει ότι αυτό αποτελεί κανόνα! Διασώζεται λοιπόν στον κανόνα αυτό ένας γενικός κανόνας που ισχύει για κάθε αίρεση.
Αυτή είναι μια άλλη ερμηνεία επίσης σωστή με εκείνη που επισήμανε ο καθηγητής Κυριάκος Κυριαζόπουλος Κανονικού Δικαίου της Νομικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που αφορά τους 13ο,14ο και 15ο της λεγομένης Πρωτοδευτέρας που δημοσίευσε με τίτλο: [Η ΜΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ - Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΣ - ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ Ή ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΊΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΠΡΕΠΟΥΣΑΣ ΣΕ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ;] με την οποία αποδεικνύει ότι «ο Κανόνας που είναι εφαρμοστέος στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι ο 13ος της ΑΒ Συνόδου, αλλά ο 15ος της ίδιας ΑΒ Συνόδου. Διότι σήμερα δεν βρισκόμαστε στο προπαρασκευαστικό στάδιο της Παναίρεσης του Οικουμενισμού…» Και «κανένας Μητροπολίτης από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες (Εκκλησίες) οι οποίες εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού, δεν μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα ότι ο ίδιος έχει δήθεν ορθόδοξο φρόνημα, [με αυτή την επισήμανση- ερμηνεία ενισχύεται έτι μάλλον και η παραπάνω θέση μου] ενώ είναι ταυτόχρονα είναι συμβιβασμένος με την «συνοδικώς» εισαχθείσα Παναίρεση του Οικουμενισμού, εφόσον δεν καταδικάζει ρητά, κατηγορηματικά και δημοσίως την Παναίρεση του Οικουμενισμού και, κατά συνέπεια, εφόσον δεν παύει το μνημόσυνο της προϊσταμένης του αρχής (π.χ. αν είναι Μητροπολίτης των λεγόμενων Νέων Χωρών της Βόρειας Ελλάδος, εφόσον δεν παύσει το μνημόσυνο των προϊσταμένων του αρχών, ήτοι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και της Ιεράς Συνόδου, και, αν είναι Μητροπολίτης της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Νότιας Ελλάδος, εφόσον δεν παύσει το μνημόσυνο της προϊσταμένης του αρχής, ήτοι της Ιεράς Συνόδου, δεδομένου ότι και οι δύο αυτές Αυτοκέφαλες συμπεριλαμβάνονται μεταξύ αυτών που συμμετείχαν στην Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης και εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού)». «Αλλά από τις 25-6-2016, ημερομηνία «συνοδικής» - δηλ. δεσμευτικής για τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που συμμετείχαν στο Συνέδριο της Αποστασίας ή, επί το επιεικέστερο, στην Ψευδο-Σύνοδο της Κρήτης - εισαγωγής της Παναίρεσης του Οικουμενισμού, εφαρμόζεται υποχρεωτικά η ακρίβεια, δηλ. ο 15ος Κανόνας της ΑΒ Συνόδου. Διότι ο 15ος Κανόνας είναι υποχρεωτικής ισχύος, ως νόμος της Εκκλησίας, όπως τον ερμηνεύει ορθά και ο μεγάλος κανονολόγος Νικόδημος Μίλας, ως εξής: «и церковно-служители вправе и даже обязаны тотчас отделиться от подлежащего епископа (και οι κληρικοί έχουν το δικαίωμα και ακόμη και την υποχρέωση να απομακρυνθούν άμεσα από την κοινωνία με τον επίσκοπο)» Ο δε αείμνηστος Γέροντας μας επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης υποστήριζε και αυτός ότι «στὴν περίπτωσι αὐτή, πού «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» (που ένας επίσκοπος ή ο Πατριάρχης) κηρύττει διδασκαλίες ἀντορθόδοξες, δὲν ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἀπόφασι καθαιρέσεως ἀπὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ δικαστήριο» Μπορούν τώρα να μου εξηγήσουν, αυτοί που με κατηγορούν ότι διακόπτω την κοινωνία με τον επίσκοπό μου που δεν είναι αιρετικός, τί σημασία έχει αυτό που λέει άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης«Οἱ μὲν (αἱρετικοὶ) τέλεον περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν. οἱ δὲ ( κοινωνούντες μετ’ αυτών sic) εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθηκαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται (ἐξ αἰτίας τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς θὰ χαθοῦν μαζί τους)».
Πρέπει να έχει υποστεί κανείς τελεία διαστροφή για να μην κατανοεί αυτό που γίνεται με τον οικουμενισμό. Όσοι πάλι τους στηρίζουν δείχνουν την πνευματική τους φτώχεια και αδυναμία. Νομίζουν ότι και ο Θεός ακολουθεί την παρανομία; Κατ’ αρχήν εξήγησα ότι, και αν ο επίσκοπός μου δεν είναι αιρετικός - όμως υπόγραψε δύο φορές μαζί με άλλους μητροπολίτες μία στην Σύνοδο της Ιεραρχίας και μία στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο για την, μέχρι τώρα δύο φορές, έλευση του Πάπα στην Ελλάδα-, αν και δεν είναι, λέω, στα φρονήματα αιρετικός κοινωνώντας με τον αιρετικό και τους περί αυτόν επισκόπους εξισώνεται με αυτούς που εκφράζουν την αίρεση. Ποια αίρεση του παπισμού και όχι μόνο. Αν λοιπόν θεωρείτε ότι επειδή δεν καταδικάστηκε ακόμη ο πατριάρχης και οι μετ’ αυτού δεν υπάρχει ακόμη θέμα διακοπής κοινωνίας γιατί ο άγιος Μάρκος ο ευγενικός συνιστά «... Φεύγετε οὖν αὐτοὺς ἀδελφοί, καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς κοινωνίαν. οἱ γὰρ τοιοῦτοι, (δηλ. οἱ λατινόφρονες ἐπίσκοποι), ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ...»; (Patrologid Orientalis Tome XV Au Concile de Flotence, σέλ. 318-320). Χρειάζεται άραγε να εξηγήσω κάτι περισσότερο για την αγία αυτή ακοινωνησία; Γι αυτό ο Κύριος εντέλλεται: «ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκβαλε αὐτόν· καλόν σοί ἐστι μονόφθαλμον εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἢ τοὺς δύο ὀφθαλμοὺς ἔχοντα βληθῆναι εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός». Εσείς τώρα που ψάχνετε κανόνες σας ερωτώ υπάρχει μεγαλύτερος κανόνας από τον λόγο του Κυρίου; Γι αυτό παύουμε πλέον να έχουμε κοινωνία με τον επίσκοπό μας! Ο άγιος Γρηγόριος Ο παλαμάς γράφει“Εἰ γάρ φανείην ἀληθῶς ἐγώ, πάτερ, τήν ἐμαυτοῦ δόξαν στῆσαι ζητῶν, ἀλλά μή τήν ἄνωθεν παρά τοῦ Πνεύματος διά τῶν προφητῶν καί παρά Χριστοῦ διά τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ καί τῶν μετ᾿ αὐτούς πατέρων ἀποκεκαλυμμένην καί κεκηρυγμένην καί παραδεδομένην ἡμῖν,… εἰ τῶν ἐπί τούτοις γεγενημένων συνόδων καί τῶν ἐπ᾿ αὐταῖς τόμων ἐκτός τι πρότερον ἤ καί μετά τούτους πεφρονηκώς,… εἰ συνόδους φεύγων, ἀλλ᾿ οὐχί μᾶλλον αὐτός ἀκρίτως πάσχων καί συνόδους ἐπικαλούμενος,… αὐτός ἐμαυτοῦ καταψηφιοῦμαι τάς βαρυτάτας εὐθύνας’’. «Ἐάν ἀληθινά, πάτερ φαινόμουν ἐγώ νά ζητῶ νά στήσω τήν δική μου δοξασίακαί ὄχι αὐτήν πού ἀποκαλύφθηκε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα διά τῶν προφητῶν καί ἀπό τόν Χριστό δια των αποστόλων του καί ἀποκαλύφθηκε καί κηρύχθηκε καί παραδόθηκε μετά ἀπό αὐτούς ἀπό τούς πατέρες σέ μᾶς,… ἐάν φαινόμουν νά φρονῶ κάτι ἐκτός ἀπό αὐτά πού ἔχουν ἀποφασίσει γι’αὐτά οἱ σύνοδοι καί οἱ τόμοι πού ἔγιναν μέ τήν εὐκαιρία αὐτῶν, προηγουμένως ἤ μετά ἀπό αὐτούς,… ἐάν φαινόμουν νά ἀποφεύγω συνόδους, ὄχι ὅμως νά ὑποφέρω ἐγώ ὁ ἴδιος χωρίς δίκη καί νά ἐπικαλοῦμαι συνόδους,… ἐγώ ὁ ἴδιος θά καταδικάσω τόν ἑαυτό μου σέ βαρύτατη ποινή». ( Προς Φιλόθεον, ΕΠΕ 4,494. ΕΧ. 2,520)

11 σχόλια :

  1. Ἡ αἵρεση, γιά τήν ὁποία γίνεται λόγος στόν 15ο Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Συνόδου δέν εἶναι νεοφανῆς, ἄγνωστη στό ἐκκλησιαστικό σῶμα, ἀλλά ἤδη «παρά τῶν Ἁγίων Συνόδων ἤ Πατέρων κατεγνωσμένη», δηλαδή εἴτε ἔχει καταδικαστεῖ ἀπό Σύνοδο, εἴτε ἔχει καταγνωσθεῖ γραπτά ἤ προφορικά ἀπό Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Πολύ σοφά ἐδῶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες, πού συνέγραψαν αὐτόν τόν κανόνα θέτουν ὡς ἀσφαλιστική δικλείδα τήν καταγνώση ἀπό Σύνοδο ἤ ἀπό Ἁγίους Πατέρες. Καί τοῦτο, διότι μᾶς ὑποχρεώνει νά βαδίσουμε «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ἀκολουθοῦντες καί ὄχι προπορευόμενοι τῶν Ἁγίων Πατέρων καί προαρπάζοντες τήν κρίση αὐτῶν σχετικά μέ τήν αἵρεση. Μᾶς ὑποχρεώνει μέ ἄλλα λόγια νά στηριχθοῦμε στήν διάγνωση, πού ἐκεῖνοι ἔκαμαν, μέ τήν δύναμη καί τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς πρός τήν ἐν λόγω αἵρεση. Μάλιστα στή διατύπωση τοῦ Κανόνος αὐτοῦ χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη διάγνωση, πού εἶναι παρμένη ἀπό τήν ἰατρική ὁρολογία, ἀκριβῶς γιά νά δοθεῖ ἔμφαση καί νά τονιστεῖ τό γεγονός, ὅτι δέν εἶναι ἁρμόδιο τό κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας νά ἐπισημάνει καί νά διαγνώσει μέ ἀσφάλεια τήν αἵρεση, διότι δέν ἔχει τίς ἀνάλογες πνευματικές προϋποθέσεις. Ὅπως ἀκριβῶς δέν εἶναι ἱκανός καί ἁρμόδιος ὁ καθένας νά διαγνώσει μέ ἀσφάλεια μία ἀρρώστια, ἀλλά μόνον οἱ ἰατροί καί μάλιστα οἱ εἰδικευμένοι ἐξ αὐτῶν ἐπιστήμονες. Ἐπίσης, μέ τήν φράση «παρά τῶν Ἁγίων Συνόδων…» οἱ συντάκτες τοῦ Κανόνος ἐπιδιώκουν νά ἐμπνεύσουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τόν σεβασμό πρός τόν Συνοδικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας. Διότι σέ περίπτωση λάθους καί ἐσφαλμένης διαγνώσεως τῆς αἱρέσεως, ὁ ἀποτειχιζόμενος ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί χάνει τήν σωτηρία του, ἐπιπλέον δέ προκαλεῖ καί σχίσμα στήν Ἐκκλησία καί ἔτσι γίνεται αἴτιος ἀπωλείας καί σέ ἄλλες ψυχές. Μιά τέτοια ἐνέργεια μαρτυρεῖ ὄχι μόνον ἐπιπολαιότητα καί βιασύνη, ἀλλά καί ἔλλειψη ταπεινώσεως, διότι ἐπιχειρεῖ νά ὑποκαταστήσει τούς Ἁγίους Πατέρες, πού εἶναι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι γιά τήν διάγνωση τῆς αἱρέσεως. Εἶναι ἐπίσης σημαντικό νά τονιστεῖ ὅτι ὁ Κανών αὐτός, ἐνῶ ἐπαινεῖ μέν ἐκείνους, πού ἀποτειχίζονται ἀπό τόν αἱρετικό ἐπίσκοπο «πρό συνοδικῆς διαγνώσεως», δέν ἐπιβάλλει ὅμως κάποια ποινή σ’ ἐκείνους, πού χωρίς νά ἀποδέχονται τίς διδασκαλίες τοῦ ἐν λόγω ἐπισκόπου, ἐξακολουθοῦν νά τόν μνημονεύουν, ἀναμένοντες συνοδική διάγνωση καί καταδίκη καί ἀνταγωνιζόμενοι μέ κάθε τρόπο πρός τήν αἵρεση. Ἐάν ὁ Κανόνας εἶχε ὑποχρεωτικό χαρακτήρα, θά ἔπρεπε νά ὑπάρχει ὁπωσδήποτε μία ἀνάλογη διατύπωση γιά ὅλους ἐκείνους, πού ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν αἱρετικό ἐπίσκοπο πρίν ἀπό τήν συνοδική καταδίκη του, καί στή διατύπωση αὐτή θά ὑπῆρχε ἡ προβλεπόμενη ποινή, ἀφοῦ μάλιστα πρόκειται γιά ἕνα τόσο σοβαρό θέμα, ὅπως εἶναι ἡ αἵρεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όταν οι άγιοι γράφουν για «απομάκρυνση» από τους αιρετικούς δεν σημαίνει, απαραιτήτως, ότι εννοούν πάντα την αποτείχιση. Δεν είναι ορθό, όταν μελετούμε το συγκεκριμένο ζήτημα, να συμπεριλαμβάνουμε στον χαρακτηρισμό «αιρετικοί», που συναντούμε στα κείμενα των Πατέρων, όλα τα είδη τους. Έχει μεγάλη σημασία, το αν εννοούνται αιρετικοί εκτός Εκκλησίας ή εκβληθέντες απ’ αυτήν δι’ αποφάσεων Συνόδων ή επίσκοποι που διδάσκουν, μεν, αιρετικά, αλλά δεν καταδικάστηκαν ακόμη από Σύνοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης όταν το 1970, μαζί με δύο ακόμη επισκόπους, διέκοψε το μνημόσυνο του Αθηναγόρα, το έπραξε όχι γιατί θεωρούσε ότι μολύνεται, αλλά ως οξύτατη διαμαρτυρία για τα οικουμενιστικά του ανοίγματα. Γι’ αυτό και συνέχισε απρόσκοπτα την εκκλησιαστική κοινωνία με τους υπολοίπους επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδος που δεν είχαν διακόψει ποτέ την μνημόνευση του Πατριάρχη. Ούτε τους αποκήρυξε, ούτε τους θεωρούσε μολυσμένους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. «Αν κάποιος επίσκοπος, χρησιμοποιώντας μια πρόφαση εναντίον του μητροπολίτη του, πριν τη συνοδική κρίση, απομακρυνθεί από την κοινωνία με αυτόν και δεν αναφέρει το όνομά του, σύμφωνα με τη συνήθεια, στη θεία μυσταγωγία, η Αγία Σύνοδος όρισε να καθαιρείται αυτός, αν, μόνον απομακρυνόμενος από τον δικό του μητροπολίτη, δημιουργήσει σχίσμα. Διότι πρέπει καθένας να γνωρίζει τα όριά του, και ούτε ο πρεσβύτερος να περιφρονεί τον δικό του επίσκοπο ούτε ο επίσκοπος τον δικό του μητροπολίτη». (14ος Κανόνας ΑΒ` Συνόδου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ πρόφασιν ποιούμενος" λέγει ο 14ος της ΑΒ'.

      Δεν έχει καμία σχέση με το θέμα.

      Διαγραφή
  5. Κατανοώ τον πόνο του ιερομονάχου του Φιλώτα υπέρ της πίστεως που προδίδεται χωρίς φόβο και συστολή από τους οικουμενιστές ΄"ποιμένες". Είναι αξιέπαινος ο π.Παίσιος για την αγάπη του προς την Ορθοδοξία. Άλλωστε το έχει αποδείξει με τις κατά καιρούς γραπτές του παρεμβάσεις.
    Καταλαβαίνω επίσης την αγανάκτησή του και για το γεγονός ότι ο επίσκοπός του δικαιολογεί τα "κατορθώματα" του πατριάρχη κατά τρόπο παιδαριώδη, όπως χαρακτηριστικά γράφει,αλλά και για τη συμπεριφορά κάποιων κληρικών που δορυφορούν τον επίσκοπο και που δεν είναι η ενδεδειγμένη.Είναι γεγονός ότι η στάση της μητροπόλεως απέναντι στον οικουμενισμό και τους οικουμενιστές κυρίως, απέχει παρασάγγας από εκείνη επί π.Αυγουστίνου και κάτι τέτοιο δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αποδειχθεί. Πρόκειται για εξόχως λυπηρό φαινόμενο. Δε μιλάμε για οποιαδήποτε μητρόπολη αλλά για τη μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας...
    Από κει και πέρα όμως θεωρώ ότι ο ιερομόναχος μάλλον βιάστηκε. Δε γνωρίζω αν συμφωνεί με αυτήν του την κίνηση ο πνευματικός του πατέρας. Δε γνωρίζω επίσης αν την εγκρίνουν γηραιότεροι και εμπειρότεροι πατέρες της μητροπόλεως εγνωσμένου αντιοικουμενστικού profile που και αυτοί είναι πικραμένοι και αγανακτισμένοι με αυτά που γίνονται.
    Επίσης έχω τη γνώμη ότι έχει κάθε δικαίωμα να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τον πατριαρχη ο π.Παίσιος. Γιατί όμως να διακόψει την κοινωνία με το μητροπολίτη του;
    Τότε θα πρέπει να διακόψει, αν είναι συνεπής, και την εκκλησιαστική κοινωνία με τους πατέρες εκείνους που μνημονεύουν το μητροπολίτη. Όπως π.χ. με τον πνευματικό του πατέρα και με άλλους σεβαστούς αντιοικουμενιστές πατέρες που εννοείται ότι κάθε άλλο παρά εγκρίνουν τη στάση του μητροπολίτη απέναντι στον πατριάρχη και τους άλλους αντιοικουμενιστές.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. «όπου ο επίσκοπος εκεί και η εκκλησιά»
    (Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΠΑΡΑΡΜΗΝΕΥΕΙΣ .. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΝΝΟΕΙ ΟΧΙ ΚΑΚΑΔΟΞΟΣ ...

      Διαγραφή
  7. Η ερμηνεία του Νικοδήμου Μίλας δεν υποστηρίζεται και απὀ άλλους. Η Πρωτοδευτέρα σύνοδος (861) δεν είναι υποχρεωτικής εφαρμογής γιατί όπως και της Αγίας Σοφίας (879-880) δεν έχουν κυρωθεί ως κανόνες υποχρεωτικοί για όλους και οικουμενικοί από οικουμενική σύνοδο. Έχουν εφαρμογή στην εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ως κανόνες τοπικής συνόδου, οι αγιορείτες μπορούν να την χρησιμοποιήσουν. Στην τοπική εκκλησία της Ελλάδος αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς δεν μπορούν να εφαρμοσθούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αδερφοι, συγνωμη που επεμβαινω, αλλα μαλλον χασατε το στοχο. Ο π. Παισιος αναγκαστηκε να γραψει αυτο το κειμενο για να μας εξηγησει. Εμεις ομως ανωτατοι θεολογοι κανουμε συζητησεις επι συζητησεων και καταληγοντας σε αυθαιρετα συμπερασματα. Η ουσια ειναι οτι στο συνεδριο της ανομιας του Κολυμπαριου προδοθηκε η αγια πιστις μας και απαξιωθηκε το Θεανθρωπινο προσωπο του Κυριου μας. Εισηχθη στην Εκκλησια μας η παναιρεση του οικουμενισμου απο αυτους που δεν επρεπε. Αντι να κρινουμε τον π. Παισιο για τις αποφασεις του, μεσα απο την κριτικη φαινεται η δικη μας προθεση και θεση, ας δουμε αν ειμαστε αποφασισμενοι να τον ακολουθησουμε στον σταυρικο του δρομο. Αυτος αποφασισε να ανεβει στο σταυρο για να αναστηθει με αυτον που αγαπησε. Ας δουμε εμεις που ειμαστε. Χ. Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

1) Ενδέχεται το περιεχόμενο του άρθρου ή των σχολίων που το συνοδεύουν, να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου

2) Υβριστικά ή προσβλητικά και εν γένει παράνομου περιεχομένου σχόλια δεν θα αναρτώνται ή θα αφαιρούνται

3) Να μην χρησιμοποιείτε greeklish στα μηνύματά σας διότι δε θα αναρτώνται.

4) Να τσεκάρετε το πλαίσιο "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις" που βρίσκεται κάτω από το μήνυμα σας, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, ώστε να ειδοποιείστε για τα επόμενα σχόλια αυτής της ανάρτησης, μέσω της ηλεκτρονικής σας διεύθυνσης.

5) Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: istologionkatanixis@gmail.com