Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΑΓΑΘΩΝΙΚΟΣ ΠΑΕΙ ΣΙΝΕΜΑ

Τα Χριστούγεννα είναι η περίοδος που κάνουν πρεμιέρα όλες οι μεγάλες παραγωγές του HOLYWOOD. Μία από αυτές, το απόλυτο επικό δράμα «Η Σύνοδος της Φαμίλιας» βρίσκετε σε χιλιάδες αίθουσες στην πατρίδα μας, αλλά και όπου υπάρχει Ορθοδοξία. Ο Αγαθώνικος πήγε σινεμά και σχολιάζει...

Λίγες ταινίες στη ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου απασχόλησαν τόσο κοινό και κριτικούς, προκάλεσαν τόσο αντικρουόμενα σχόλια, έδωσαν αφορμή για τις πιο σκληρές διαμάχες, όσο η νέα ταινία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου «H Σύνοδος της Φαμίλιας».
Η ταινία χαρακτηρίζεται από τους δημιουργούς της ως επικό δράμα, με στοιχεία από πολλά κινηματογραφικά είδη: ταινία τρόμου, γκανγστερικό φιλμ νουάρ, χιτσκοκικό θρίλερ, κατασκοπευτική περιπέτεια, πολιτικό δράμα, κοκ. Η αυτοσυνειδησία των δημιουργών του έργου δεν αντέχει στην βάσανο της κριτικής. Το μόνο είδος σινεμά που αναγνωρίζει στην ταινία κάθε αληθινός σινεφίλ είναι η θρησκευτική παρωδία. Όσον αφορά στην πλοκή, τους χαρακτήρες και την αισθητική, η ταινία αποτελεί ένα εξωφρενικά κακό ριμέικ της κορυφαίας ταινίας του Φράνσις Φόρντ Κόπολα «Ο νονός».
Η ταινία πραγματεύεται την “οδύσσεια” ενός ανθρώπου που αγωνίζεται να διδάξει την αγάπη και την ανοχή, να ξεπεράσει τα όρια των δογμάτων και των θρησκειών και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο, σε μια μοναδική ένωση κάτω από την εξουσία ενός και μόνου θεού. Είναι μια ελεγεία στην θυσιαστική αγάπη για την παγκόσμια ειρήνη και τον έρωτα για την απόλυτη εξουσία, στην θρησκευτική πνευματικότητα και τον αγώνα για κοσμική εξουσία, στη θεολογία του προσώπου και της αγάπης και την ίντριγκα και την διπλωματία.
Αξιομνημόνευτη είναι η ιστορία της δημιουργίας της ταινίας. Το σενάριό της γράφτηκε πριν από περίπου εκατό χρόνια. Ο συγγραφέας του μας είναι άγνωστος, ωστόσο θεωρείται ως πιθανότερος συγγραφέας ο Φρυ Μάσονι. Το σενάριο ήρθε στην κατοχή της FANARI PICTURES το 1902 επι  Ιωακείμ Γ’, οποίος το εκτίμησε και ξεκίνησε τις οντισιόν, χωρίς όμως να προχωρήσει παραπάνω. Το 1920, όταν ανέλαβε την διοίκηση της FANARI PICTURES o Μελέτιος Μεταξάκης, έγιναν νέες προσπάθειες, γυρίστηκαν μάλιστα κάποιες σκηνές, κυρίως αυτές που αφορούσαν το Ημερολόγιο, αλλά λόγω των απαιτήσεων του έργου αναβλήθηκαν και πάλι τα γυρίσματα.
Νέα ώθηση για την πραγματοποίηση της ταινίας δόθηκε στις δεκαετίες 50 και 60 όταν η FANARI PICTURES αποφάσισε να αναζητήσει διεθνείς συνεργασίες με τους κινηματογραφικούς κολοσσούς της VATICAN FILMS  και της IPFA (INTERNATIONAL PROTESTANT FILM ASSOSIATION). Από τότε άρχισαν οι εντατικές προετοιμασίες για την δημιουργία της ταινίας. Όμως τα προβλήματα που ανέκυπταν ήταν αλλεπάλληλα και η παραγωγή ήταν αδύνατο να τα αντιμετωπίσει Αλλεπάλληλες απεργίες ηθοποιών,  αδυναμία εύρεσης κομπάρσων, καταστροφές σκηνικών, κατεστραμμένες πομπίνες τελειωμένων σκηνών και αναρίθμητα άλλα προβλήματα έκαναν τα γυρίσματα μια αξιοθρήνητη περιπέτεια. Μέχρι που εμφανίστηκε ο Βαρθολομαίος….
Ο Βαρθολομαίος είναι μια μοναδική περίπτωση του σύγχρονου σινεμά. Παραγωγός, σεναριογράφος, σκηνογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, ανήκει σε εκείνο το κλειστό κλάμπ ανθρώπων του σινεμά,  όπως ο Όρσον Ουέλες, ο Μελ Γκίπσον και ο Κλιντ Ίστγουντ, που τα κάνουν όλα. Διόρθωσε λέξη προς λέξη το σενάριο, επί 25 χρόνια έψαχνε τους κατάλληλους ηθοποιούς για τον κάθε ρόλο, δημιούργησε σχολή κομπάρσων για τις απαιτητικές σκηνές του έργου, βρήκε χρηματοδότες, συνεργάστηκε με τα καλύτερα στούντιο, σκηνοθέτησε, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δηλαδή τον εαυτό του, γενικώς έκανε τα πάντα.
Η ιστορία της ταινίας είναι απλή. Ένας άνθρωπος, ο Βαρθολομαίος, σε μια στιγμή έντονης υπαρξιακής κρίσης, συνδέεται με αιώνιους δεσμούς αδελφικής φιλίας με τον προαιώνιο εχθρό του τον Πάπα και τους υπόλοιπους θρησκευτικούς ηγέτες. Η εμπειρία του πρωτόγνωρου για αυτόν αισθήματος της αγάπης έκανε την αναθρεμμένη μέσα στη μούχλα και την κακομοιριά της Ορθοδοξίας ψυχή του να ανασάνει τον αέρα της ελευθερίας. Πλέον γι’ αυτόν κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να θεωρείται αιρετικός ή αλλόδοξος. Μέσα του πήρε της μεγάλη απόφαση να γίνει ένας άλλος Μωυσής που θα βγάλει τον ορθόδοξο λαό του έξω από την φυλακή των Δογμάτων, στην οποία ήταν κλεισμένος επί χιλιάδες χρόνια, και θα τον οδηγήσει στην κοιλάδα της Αγάπης. «Αγάπη μόνο», λοιπόν, το ηθικό δίδαγμα όλης της ταινίας.
Όμως, σύντομα ο ήρωας διαπιστώνει ότι η αγάπη στους ξένους είναι πιο εύκολη από την αγάπη στους δικούς σου ανθρώπους που δεν συμμερίζονται το όραμά σου. Τον ακολουθούν στην αρχή λίγοι, όχι και τόσο ιδεολόγοι. Αυτοί θα είναι η πρώτη μαγιά, η οικογένεια, η φαμίλια. Σε όσους δεν τον ακολουθούν, τους κάνει μια πρόταση που δεν μπορούν να αρνηθούν. Αν αρνηθούν, αλίμονό τους...
Σιγά σιγά η φαμίλια μεγαλώνει, χωρίς ποτέ να χάσει τη συνοχή της, καθώς την συγκρατούν δεσμοί ανάμεικτοι με υποταγή, εξάρτηση και φόβο προς το πρόσωπο του ήρωα. Αυτό το ισχυρό δέσιμο εμπνέει σεβασμό και υποταγή σε φίλους και εχθρούς. Στο τέλος ο Βαρθολομαίος καταφέρνει να πείσει το λαό του ότι μόνο η αγάπη απελευθερώνει από την αλήθεια και τα δόγματα. Είναι η μεγάλη σκηνή όπου τα μέλη της φαμίλιας μαζεύονται στο Κολυμπάρι, στην «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», και αναγνωρίζουν τις Αιρέσεις ως Εκκλησίες. Αγάπη μόνο….
Παρά τις μεγάλες της φιλοδοξίες η ταινία μπάζει από παντού.  Καταρχάς, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι ετεροβαρείς. Ενώ ο πρωταγωνιστής Βαρθολομαίος παίζει το ρόλο του με συνέπεια και πειθώ, υπάρχει πρόβλημα στους δεύτερους ρόλους. Ορισμένοι, όπως ο Κύπρου και ο Αλεξανδρείας, υπερβάλλουν μέχρι παροξυσμού, ενώ άλλοι, όπως ο Ελλάδος μας κάνουν να γελάμε με το μελό αλλά Ξανθόπουλος. Τέσσερις πρωτοκλασάτοι ηθοποιοί, ο συμπρωταγωνιστής Ρωσίας και οι Σερβίας, Βουλγαρίας και Αντιοχείας εγκατέλειψαν τα γυρίσματα, και οι σκηνές τους κόπηκαν από το έργο.
Πρόβλημα υπάρχει και με τους κακούς της ταινίας, κάποιους ιερείς της μητρόπολης Θεσσαλονίκης, που παρουσιάζονται ως φονταμενταλιστές υπερορθόδοξοι αγιοπατερολάγνοι που πυροβολούν τους γύρω τους με αποφάσεις οικουμενικών και τοπικών συνόδων. Ο παπα Νικόλας ο Σουγιάς και ο παπα Θόδωρος ο Γκοτζίλα. Δυστυχώς, όση προσπάθεια και αν έκανε ο σκηνοθέτης, οι κακοί της ταινίας δεν ήταν αρκετά κακοί, (για την ακρίβεια δεν ήταν καθόλου κακοί), ώστε να δικαιολογηθούν οι ενέργειες του ήρωα. Ίσως η σκηνοθετική πρόταση να νικάει ο Βαρθολομαίος τον Τζάκ Νόρις, τον Τζόκερ ή τον πραγματικό Γκοτζίλα να είχε μεγαλύτερη επιτυχία.
Συμπερασματικά, η υπόθεση της ταινίας παρουσιάζει μεγάλα χάσματα, η πλοκή είναι προσχηματική, οι διάλογοι για κλάματα, οι χαρακτήρες καρικατούρες. Και όλα αυτά σε μια πανάκριβη υπερπαραγωγή με ιστορία 100 ετών…
Κρίμα. Κρίμα, γιατί ο παγκόσμιος κινηματογράφος περίμενε 100 χρόνια γι’ αυτήν την ταινία. 100 χρόνια για ένα χρυσό βατόμουρο…. Τι να πει κανείς….
Βαθμολογία 0/5
Υ.Γ. Οι κινηματογραφικές φήμες λένε ότι θα υπάρξει και σίκουελ στο οποίο αυτοί που διώχθηκαν από τη φαμίλια, αυτοί που αντιστέκονται πεισματικά στην Αίρεση, στον Οικουμενισμό, στον Πάπα, αυτοί που πιστεύουν ότι Αγάπη χωρίς Αλήθεια δεν είναι Αγάπη, θα επιστρέψουν, θα νικήσουν και θα κρατήσουν αλώβητη και ακέραιη την Ορθοδοξία.
Το έργο αυτό, τουλάχιστον, δεν θα το σκηνοθετήσει ο Βαρθολομαίος..
Χριστός ετέχθη. Χρόνια πολλά σε όλους και καλή λευτεριά στην Ορθοδοξία μας…..
Αγαθώνικος.

11 σχόλια :

  1. Στρατηγός Γ. Αϋφαντής: Γιατί υπάρχει η κρίση!

    https://www.youtube.com/watch?v=bxKfhUpkP-E

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χά !χά ! χά! Πλάκα έχει !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΩ-ΤΑ-ΤΟΝ!

    ΕΥΓΕ ΣΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ!!

    ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΑΝΕΥΦΥΕΣ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΝ ΜΟΤΙΒΟΝ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΘΛΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ:

    [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ] «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_77.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αληθώς ετέχθη!
    Τόσο αληθινό σενάριο ούτε στο χόλιγουντ δεν υπάρχει. Εξαιρετική απόδοση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κορυφαία στιγμή εκει που λετε το σεναριο γραμμενο απο τον Φρυ Μασονυ στ΄αγγλικα Free Mason δηλ. απ' τους Μασόνους... Χαχααχαα πολυ καλο, μπραβο σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτό, που γινόμαστε Κριτές των πάντων, κατηγορούμε τους πάντες, μόνο ο εαυτός μας είναι στον σωστό δρόμο και μάλιστα χωρίς την παραμικρή υπόνοια ότι ίσως κάνουμε λάθος ή ότι βρε αδελφέ σε κάτι ίσως, λέω ίσως.... ίσως.... να μην γνωρίζουμε όλα τα γεγονότα και ίσως... λέω και πάλι ίσως... να μην είναι σωστή η γνώμη που έχουμε, με ξεπερνάει. Τόση έμπνευση για να χαρίσουμε λογισμούς ιεροκατηγορίας στους αδελφούς...!! Καλή φώτιση σε όλους και ταπείνωση!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

1) Ενδέχεται το περιεχόμενο του άρθρου ή των σχολίων που το συνοδεύουν, να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου

2) Υβριστικά ή προσβλητικά και εν γένει παράνομου περιεχομένου σχόλια δεν θα αναρτώνται ή θα αφαιρούνται

3) Να μην χρησιμοποιείτε greeklish στα μηνύματά σας διότι δε θα αναρτώνται.

4) Να τσεκάρετε το πλαίσιο "Να λαμβάνω ειδοποιήσεις" που βρίσκεται κάτω από το μήνυμα σας, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, ώστε να ειδοποιείστε για τα επόμενα σχόλια αυτής της ανάρτησης, μέσω της ηλεκτρονικής σας διεύθυνσης.

5) Για επικοινωνία : Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: istologionkatanixis@gmail.com