Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Οικουμενιστικές βόμβες καθηγητή θεολογίας με κείμενο του ΠΣΕ από το 1975

panagiotis-ufantis.jpg
Η Ορθοδοξία δεν περιμένει οι άλλοι Χριστιανοί να μεταστραφούν και να γίνουν μέλη της
Σχολιασμός Ιστολόγιον ΚατάνυξιςΚάνε το τέστ: Είσαι δεκτικός στην Οικουμενικότητα;
Ο καθηγητής θεολογίας του ΑΠΘ στον τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Γραμματείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης, κ. Παναγιώτης Υφαντής μίλησε στην διαθέσιμη για κάθε φιλενωτικό Ορθόδοξη(;) Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι με θέμα «Ορθοδοξία και Δεκτική Οικουμενικότητα».
Σύμφωνα με το βιογραφικό σημείωμα του κ. Καθηγητή: «Ο Παναγιώτης Αρ. Υφαντής […] σπούδασε Θεολογία στο Τμήμα Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. Στη συνέχεια, με υποτροφία από την  Ποντιφικική Επιτροπή για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών, μετεκπαιδεύθηκε στο μεταπτυχιακό Τμήμα Οικουμενικών Σπουδών «San Nicola» στο Μπάρι της Ιταλίας (1988-1990), με ειδίκευση στην Εκκλησιαστική Ιστορία .[…]   Το 2004 υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ με θέμα «Η θεολογία του Φραγκίσκου της Ασίζης. Ορθόδοξη κριτική προσέγγιση» (βαθμός Άριστα). 
Χωρίς να θέλουμε να καταδικάσουμε την επιστημονική γνώση από όπου και αν προέρχεται, φαίνεται, όμως, πως η ποντιφικική υποτροφία έκανε τον κ. Υφαντή ιδιαίτερα «δεκτικό» στην Οικουμενικότητα.
Από το περιεχόμενο της ομιλίας του αποδεικνύεται, για μια ακόμα φορά, ότι ο μόνος τρόπος υποστήριξης του Οικουμενισμού είναι η σοφιστεία.  Οι έννοιες, οι στοχεύσεις, οι συλλογισμοί και τα επιχειρήματα του κ. Υφαντή είναι παντελώς ξένα, τόσο με την Ορθοδοξία, την οποία υποτίθεται ότι θέλει να μας διδάξει, όσο και προς την ίδια την  επιστημονική μέθοδο της Ορθόδοξης Θεολογίας.
Ας μας αποδείξει με την επιστημονική μέθοδο της Ορθόδοξης Θεολογίας, δηλαδή μέσα από την Αγία Γραφή, τις Οικουμενικές Συνόδους και την Πατερική Γραμματεία, τη σημασία της φράσης του «η δεκτικότητα της οικουμενικότητας είναι φυσική συνέχεια της πνευματικής αυτοσυνειδησίας της Ορθοδοξίας και γεγονός σωτηριολογικού βάθους».
Ή τι σημαίνει,  σύμφωνα με τους πατέρες, η έκφρασή του «βιώνω την Ορθοδοξία σε πλαίσια κλειστά και περίκλειστα».
Ή ποια ποιμαντική ανάγκη εξυπηρετεί η πρόταση «Να ζητήσω μετάνοια για να θεραπευτώ από τα τραύματα που δημιούργησαν οι σχέσεις της Εκκλησίας μου με τις άλλες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες κατά την πάροδο των αιώνων. Προφανώς είναι αδύνατο να βρεθούν πατερικά ερείσματα που θα στηρίξουν τέτοιες αιρετικές, άκρως οικουμενιστικές τοποθετήσεις.
Ωστόσο, εμείς, έχοντας εμπιστοσύνη στις διανοητικές ικανότητες του κ Υφαντή, θα του προτείναμε η επόμενη επιστημονική εργασία του, να αφορά σε μια ειλικρινή Ορθόδοξη κριτική προσέγγιση των δικών του τοποθετήσεων. Στο συγκεκριμένο θέμα, με βάση τις εν Κολυμπαρίω τοποθετήσεις του, παίρνει κάτω από τη βάση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Η συνύπαρξη καθιστά εφικτή την σωτηρία (ΒΙΝΤΕΟ)
Του Άγγελου Ρούσσου
Ως ανανέωση της σχέσης των Χριστιανών και των εκκλησιών παρουσίασε την δεκτικότητα στην Οικουμενικότητα σε εκδήλωση της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης ο Καθηγητής Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Παναγιώτης Υφαντής, ο οποίος μίλησε με θέμα: «Ορθοδοξία και Δεκτική Οικουμενικότητα».
Ο ομιλητής υπογράμμισε μεταξύ άλλων:«... η πρόκληση ή μάλλον το καθήκον της σημερινής Ορθοδοξίας απέναντι στην ίδια την πνευματική της ταυτότητα και αποστολή είναι να κατανοήσει και να βιώσει τον διάλογο όχι ως ένα απλό εργαλείο, αλλά ως έναν πραγματικό πνευματικό προορισμό».
Σύμφωνα με τον ομιλητή «H ανανέωση και οι αλλαγές είναι απαραίτητα για την ενότητα στην ιεραποστολή και στην διακονία»
Μίλησε ακόμη για ορθόδοξη εκδοχή της δεκτικότητας της οικουμενικότητας, επισήμανε πως η δεκτικότητα αυτή είναι φυσική συνέχεια της πνευματικής αυτοσυνειδησίας της Ορθοδοξίας και γεγονός σωτηριολογικού βάθους, αναρωτήθηκε αν θα παραιτηθούμε των... προκαταλήψεων και της αλαζονείας μας χάριν της επιβιώσεως του κόσμου μας και πολλά άλλα!
Κατόπιν μίλησε για την ανάγκη μετάνοιας διευκρινίζοντας πως ο Ορθόδοξος δεν χρειάζεται να μειώσει, να τροποποιήσει την πίστη του, αλλά «θα πρέπει να μετανοήσω γιατί βιώνω την Ορθοδοξία σε πλαίσια κλειστά και περίκλειστα, γιατί την χειρίζομαι ως ατομική μου περιουσία και την στερώ από τους άλλους. Να ζητήσω μετάνοια για να θεραπευτώ από τα τραύματα που δημιούργησαν οι σχέσεις της Εκκλησίας μου με τις άλλες χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες κατά την πάροδο των αιώνων
Να δείξω την μετάνοιά του όχι μόνο μιλώντας αλλά και σιωπώντας για να ακούσω τι έχει ο άλλος να μου πει».
Ζήτησε συνύπαρξη και άνοιγμα της εκκλησίας και της εκκλησιολογίας προς τον άλλον και παρέπεμψε δε σε κείμενο του 1975 από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών που λέει πως «η Ορθοδοξία δεν περιμένει οι άλλοι Χριστιανοί να μεταστραφούν και να γίνουν μέλη της. Επιθυμία της είναι να αγωνιστούν όλοι στις δικές τους εκκλησίες και παραδόσεις ώστε να κατανοήσουν σε βάθος την πληρότητα της αποστολικής πίστης η οποία ενυπάρχει στην πληρότητα της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν απαιτείται από καμία Εκκλησία να εκριζωθεί να αποκοπεί από την πολιτιστική της κληρονομιά, ή να εγκαταλείψει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Κάθε εκκλησία θ μπορούσε να συμβάλλει στον εμπλουτισμό όλων»
Τέλος σημείωσε πως η συνύπαρξη και η συμπόρευση καθιστά εφικτή την σωτηρία και ζήτησε από τους Ορθοδόξους να μοιραστούν την συγχώρεση με τις άλλες εκκλησίες και ομολογίες με σκοπό «Να απευθύνουν την κοινή προσευχή προς τον κοινό ουράνιο Πατέρα»