Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ο αντιαιρετικός άγ. Λουκάς Ιατρός- «Να μην συναναστρέφεστε με αιρετικούς...»

54942851.jpg
Ὁ ἀντιαιρετικός ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός συμβουλεύει:
ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς
Ἐν Πειραιεῖ 22-6-2017
(σ. δ. Μετά το άρθρο του π. Αγγέλου μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του μητροπολίτου Αργολίδος κ.Νεκτάριου στο οποίο αναφέρεται ο π. Άγγελος) 
Ἐπειδή ὁ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος κ. Νεκτάριος στό πρόσφατο κείμενό του (17-6-2017) μέ τίτλο «Μιά ἀπάντηση γιά τούς καλοπροαιρέτους»[1] προσπάθησε νά δείξει ἑαυτόν ἀκόλουθο τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως καί Κριμαίας τοῦ Ρώσου, ἰατροῦ καί ὀμολογητοῦ, παραθέτουμε μία ἀντιαιρετική ὁμιλία τοῦ Ἁγίου, στήν ὁποία συμβουλεύει τούς πιστούς νά μήν συναναστρέφονται μέ τούς αἰρετικούς. Ἐάν ὁ Σεβασμιώτατος θέλει νά εἶναι ὄντως ἀκόλουθος τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ἄς μιμηθεῖ λόγῳ, ἔργῳ καί γραφίδι τήν ἀντιαιρετική γραμμή τοῦ Ἁγίου. Πρόκειται γιά Λόγο τοῦ ἁγίου Λουκᾶ στήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας)[2]. Ἄς ἀκούσουμε τόν ἴδιο τόν ἅγιο Λουκᾶ : 
«Τήν πρώτη Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει τό θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἡ ὁποία καταπάτησε ὅλες τίς αἱρέσεις καί στερεώθηκε γιά πάντα.
Γι’ αὐτό ἡ Κυριακή αὐτή καλείται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ αἱρέσεις φάνηκαν ἤδη ἀπαρχῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ προειδοποιοῦσαν τούς συγχρόνους τους, καί μαζί τους καί ἐμάς, γιά τόν κίνδυνο ἀπό τούς ψευδοδιδασκάλους.
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος στή Β’ Καθολική ἐπιστολή γράφει τό ἐξῆς : «Ἐγένοντο δέ καί ψευδοπροφήται έν τῷ λαῷ, ὡς καί ἐν ὐμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἰρέσεις ἀπωλείας, καί τόν ἀγοράσαντα αὐτούς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν ἀπώλειαν, καί πολλοί ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι’ οὕς ἡ ὁδός τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται»[3]. 
Ὁ ἅγιος Παῦλος, ἐπιστρέφοντας στήν Παλαιστίνη ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἔκανε στάση στήν Ἔφεσο. Ἐκεῖ στούς Χριστιανούς κατοίκους τῆς πόλεως ἔλεγε : «Ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου, καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν»[4]. 
Πολλοί τέτοιοι ψευδοδιδάσκαλοι καί σχισματικοί ὑπῆρχαν στούς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μερικές αἱρέσεις τάραζαν τήν Ἐκκλησία ὁλόκληρους αἰῶνες, ὅπως γιά παράδειγμα οἱ αἱρέσεις τοῦ Ἀρείου, τοῦ Μακεδονίου, τοῦ Εὐτυχοῦς, τοῦ Διοσκόρου, τοῦ Νεστορίου καί ἐπίσης ἡ αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας. Οἱ αἱρέσεις αὐτές προκάλεσαν πολλές διαταραχές στήν Ἐκκλησία καί τήν βασάνισαν πολύ. Ὑπῆρχαν πολλοί ὁμολογητές καί μάρτυρες, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους, ὑπερασπιζόμενοι τήν ἀληθινή πίστη στόν ἀγῶνα κατά τῶν ψευδοδιδασκάλων καί τῶν αἱρετικῶν.
Ὑπῆρχαν ἐπίσης καί πολλοί καί μεγάλοι ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί ὑπέφεραν πολλούς διωγμούς καί πολλές φορές ἐξορίστηκαν. Ὁ ἅγιος Φλαβιανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, γιά παράδειγμα, σέ μία σύνοδο ὑπό τήν προεδρία τοῦ Διοσκόρου, ἡ ὁποία καλεῖται «ληστρική», χτυπήθηκε τόσο ἄγρια, πού μετά ἀπό τρεῖς ἠμέρες πέθανε.
Ἡ τελευταία στή σειρά τῶν αἱρέσεων, ἡ αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, ἦταν αὐτή, πού ἐπέφερε τά περισσότερα βάσανα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἡ αἵρεση αὐτή ἐμφανίστηκε γιά πρώτη φορά στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, ὁ ὁποῖος ἀνέβηκε στό θρόνο τό 717. Ἀνέβηκε στό θρόνο μέ τή βοήθεια τοῦ στρατοῦ, ὅπου ὑπῆρχαν πολλοί ἀντίπαλοι τῆς προσκυνήσεως τῶν ἁγίων εἰκόνων. Ἐπειδή ἤθελε νά εὐαρεστήσει τό στρατό, ἄρχισε σκληρό διωγμό κατά τῶν εἰκονοφίλων.
Ὁ διωγμός αὐτός συνεχίστηκε καί στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Κοπρωνύμου, ὁ ὁποῖος διαδέχτηκε στό θρόνο τόν Λέοντα. Ἡ κόπρος σημαίνει τά κόπρανα. Ὀνομάστηκε Κοπρώνυμος, διότι κατά τήν βάπτισή του μόλυνε τήν κολυμβήθρα. Οἱ δύο αὐτοί αὐτοκράτορες γιά πολλά χρόνια εἶχαν τήν ἐξουσία στά χέρια τους καί προκάλεσαν πολλά δεινά στήν Ἐκκλησία. Μετά ἀπό αὐτούς ὑπῆρχαν καί ἄλλοι αὐτοκράτορες εἰκονομάχοι, οἱ ὁποῖοι συνέχισαν τό ἔργο τῶν προκατόχων τους καί βασάνισαν τήν Ἐκκλησία ἐπί ὁλόκληρα χρόνια.
Δέν μποροῦμε νά περιγράψουμε τά βάσανα, πού ὑπέφερε ἠ Ἐκκλησία στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας, καί ἰδιαίτερα οἱ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἀγῶνα τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Οἱ αὐτοκράτορες εἰκονομάχοι ἔκλεισαν πολλά μοναστήρια, πολλές ἐκκλησίες, ὅπου ὑπῆρχαν εἰκόνες τίς ἔκαναν ἀποθήκες. Τούς μοναχούς τούς βασάνιζαν ἄγρια : τούς ἔβγαζαν μάτια, τούς ἔκοβαν μύτες, ἔσπαζαν εἰκόνες πάνω στό κεφάλι τους. Τούς ἁγιογράφους μέ τά πυρακτωμένα σίδερα τούς ἔκαιγαν τά δάκτυλα.
Μόνο, τότε, ὅταν στό θρόνο τοῦ Βυζαντίου ἀνέβηκε ἡ αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, σταμάτησε ὁ διωγμός, ἀλλά ὄχι ὀριστικά. Τό 787 ἡ Εἰρήνη συγκάλεσε τήν Ζ’ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὀποία διατύπωσε τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία περί τῆς τιμητικῆς προσκύνησης τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ἀλλά, καί μετά τή Σύνοδο ὑπῆρχαν αὐτοκράτορες εἰκονομάχοι, ὅπως, γιά παράδειγμα, ὁ Μιχαήλ καί ἄλλοι. Ἡ αἵρεση αὐτή συντρίφτηκε ὀριστικά μόνο ἐπί τῆς θεοσεβεστάτης Αὐγούστας Θεοδώρας, ὅταν τό 842 συγκλήθηκε ἡ Τοπική Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία ἐπικύρωσε τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία. Ἡ Σύνοδος αὐτή ἀναθεμάτισε ὅλους αὐτούς, πού τολμοῦν νά λένε ὅτι ἡ προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων εἶναι εἰδωλολατρία καί οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί εἶναι εἰδωλολάτρες.
Καί ἐδῶ οἱ αἱρετικοί μᾶς λένε ἀκριβώς αὐτό τό πράγμα. Τολμοῦν νά ἀποκαλοῦν τίς εἰκόνες μας εἴδωλα καί ἐμᾶς εἰδωλολάτρες. Καί μέχρι ποῦ φτάνει τό θράσος τους; Θά σᾶς πῶ ἕνα περιστατικό, πού ἔγινε πρόσφατα σέ μία πόλη τῆς Σιβηρίας. Τήν ὥρα τῆς λειτουργίας δύο βαπτιστές μπῆκαν μέσα στήν ἐκκλησία καί ἄρχισαν ἐκεῖ νά φωνάζουν ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι εἰδωλολάτρες καί οἱ εἰκόνες τους εἴδωλα. Τί ἀνοησία!
Πῶς τολμοῦν αὐτοί νά ἀνοίγουν τό ἀκάθαρτο στόμα τους καί νά λένε αὐτά τά λόγια, πού στάζουν δηλητήριο, ἀποκαλώντας μας εἰδωλολάτρες καί τίς εἰκόνες μας εἴδωλα; Αὐτό δείχνει πώς δέν ἔχουν κατανοήσει σωστά τήν δεύτερη ἐντολή τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου : «οὑ ποιήσεις σ’ ἑαυτῷ εἴδωλον οὐδέ παντός ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καί ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καί ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς. Οὑ προσκυνήσεις αὐτοῖς οὐδέ μή λατρεύσεις αὐτοῖς»[5].
Τί σημαῖνει αὐτή ἠ ἐντολή; Νομίζω ὅτι τό νόημά της εἶναι ξεκάθαρο. Ἠ ἐντολή αὐτή ἀπαγορεύει, ἀντί νά προσκυνᾶμε τόν Ἕνα, Μοναδικό καί Ἀληθινό Θεό, νά κατασκευάζουμε εἴδωλα καί νά τά προσκυνᾶμε. Ὅπως τό ἔκαναν οἱ ἀρχαῖοι λαοί : οἱ Ἀσσύριοι, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Ἕλληνες, οἱ Ρωμαίοι καί ἄλλοι…
Αὐτή εἶναι ἡ εἰδωλολατρία. Ἠ δική μας, ὅμως, ἠ προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων μοιάζει σέ τίποτα μέ τήν εἰδωλολατρία; Ἀσφαλῶς, ὄχι. Τά εἴδωλα ἀπεικόνιζαν κάτι, πού δέν ὑπάρχει στήν πραγματικότητα, πού εἶναι καρπός φαντασίας. Οἱ δικές μας εἰκόνες εἰκονίζουν τήν πραγματικότητα. Πραγματικά, δέν ζοῦσε μεταξύ μας ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τόν Ὁποῖον δοξάζουμε καί τίς εἰκόνες τοῦ Ὀποίου προσκυνᾶμε; Δέν ζοῦσε μεταξύ μας ἡ Παναγία, τήν ὁποία ζωγράφισε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Λουκάς; Τήν εἰκόνα του αὐτή τήν εὐλόγησε ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος, λέγοντας ὅτι ἡ Χάρη της θά εἶναι πάντα μ’ αὐτή τήν εἰκόνα. Ξέρετε πόσα θαύματα γίνονται ἀπό τίς εἰκόνες τῆς Παναγίας.
Καί οἱ ἄλλες εἰκόνες, δέν εἰκονίζονται σ’ αὐτές πραγματικά πρόσωπα τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ, πού ζοῦσαν ἐδῶ πάνω στή γῆ; Οἱ εἰκόνες τους αὐτές εἶναι τά πορτραίτα τους καί μέ κανένα τρόπο δέν εἶναι εἴδωλα. Μόνο ἀσεβές καί ἀκάθαρτο στόμα τολμᾶ νά λέει ὅτι οἱ εἰκόνες μας εἶναι εἴδωλα καί ἐμεῖς εἴμαστε εἰδωλολάτρες. Νά σιωπήσουν οἱ ἀσεβεῖς, διότι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀπήγγειλε τό ἀνάθεμα ἐναντίον τους.
Νά τό ξέρετε, νά τά θυμᾶστε καί νά μήν συναναστρέφεστε μέ τούς αἱρετικούς. Νά μήν ἀπομακρύνεστε ἀπό τήν Ἐκκλησία, μή σχίζετε τό χιτώνα τοῦ Χριστοῦ. Νά θυμᾶστε ὅτι ὁ Χριστός στήν ἀρχιερατική του προσευχή παρακαλοῦσε τόν Πατέρα Του, λέγοντας : «ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσει ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας»[6]. Ὁ Κύριος θέλει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι βρίσκουν σφάλματα στή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀπομακρύνονται ἀπ' αὐτήν καί πιστεύουν ὅτι θά βροῦν τή σωτηρία στίς αἱρετικές τους ὀργανώσεις.
Ξέρετε, ὅμως, τί ἔλεγαν οἱ μεγάλοι ἅγιοι γιά τούς ἀνθρώπους, πού σχίζουν τό χιτώνα τοῦ Χριστοῦ; Ὁ ἅγιος Κυπριανός, Ἐπίσκοπος Καρθαγένης, εἶπε ὅτι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Ἐκκλησία καί δέν ἔχουν κοινωνία μαζί της, καί μάρτυρες νά εἶναι, ἀκόμα καί μέ τό αἷμα τους, δέν καθαρίζουν τήν ἁμαρτία τους, διότι ἡ βαριά αὐτή ἁμαρτία τῆς διαίρεσης τῆς Ἐκκλησίας δέν καθαρίζεται οὔτε μέ τό αἷμα. Καί ὁ ἅγιος ἱερομάρτυρας Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος εἶπε ὅτι αὐτός, πού προκαλεῖ σχίσμα στήν Ἐκκλησία, δέν θά κληρονομήσει τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ὅλοι οἱ αἱρετικοί, ὅμως, εἶναι κήρυκες τοῦ σχίσματος. Ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος λέει : «Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, σκοπεῖν τούς τάς διχοστασίας καί τά σκάνδαλα παρά τήν διδαχήν, ἥν ὑμεῖς ἐμάθετε, ποιοῦντας, καί ἐκκλίνατε ἀπ' αὐτῶν»[7]. Καί στήν ἄλλη ἐπιστολή του λέει τό ἑξῆς : «Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»[8]. Καί ὅλοι οἱ αἱρετικοί εὐαγγελίζουν, ὄχι αὐτό, πού εὐαγγελίζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μας γέννησε πνευματικά.
Θυμηθεῖτε καί τόν λόγο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶπε στούς Ἀποστόλους καί μέσῳ αὐτῶν σέ μᾶς τούς διαδόχους τους : «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ· ὁ δέ ἐμέ ἀθετῶν ἀθετεῖ τόν ἀποστείλαντά με» (Λκ. 10, 16). Τρομερά εἶναι αὐτά τά λόγια τοῦ Κυρίου. Νά τά θυμᾶστε πάντοτε. Νά μήν ξεχνᾶτε καί αὐτήν τήν ἡμέρα, τήν ἡμέρα τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ἡ πίστη αὐτή διατυπώθηκε ὀριστικά στήν Ζ' Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία στερέωσε τήν Ὀρθοδοξία καί καταπάτησε ὅλες τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα.
Πάνω ἀπό χίλια χρόνια πέρασαν ἀπό τότε, πού ἔγινε ἡ Ζ' Οἰκουμενική Σύνοδος, καί δέν ἔχουν ξαναγίνει Οἰκουμενικές Σύνοδοι[9]. Γιατί; Οἱ λόγοι εἶναι πολιτικοί. Δέν ὑπῆρχε δυνατότητα νά συγκληθοῦν. Ἀλλά, νά μήν λυπόμαστε, πού δέν ἔγιναν ἄλλες καί δέν γίνονται σήμερα οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Αὐτές οἱ ἑπτά, πού ἔχουμε, τακτοποίησαν ὅλα τά ζητήματα καί ἔλυσαν ὅλα τά προβλήματα, πού εἶχε ἡ Ἐκκλησία μέ τίς αἱρέσεις καί στερέωσαν τήν Ὀρθόδοξη πίστη.
Θά πεῖτε πώς σήμερα ἔχουμε πολλές καινούριες αἱρέσεις καί σχίσματα. Ναί, ἔχετε δίκαιο. Ἀλλά, πρέπει νά ξέρουμε πώς οἱ καινούριες αὐτές αἱρέσεις δέν λένε τίποτε καινούριο, ἀλλά ἐπαναλαμβάνουν αὐτά, πού ἤδη ἔχουν πεῖ οἱ παλαιοί αἱρετικοί. Καί ὅλες αὐτές οἱ αἱρέσεις ἀναθεματίστηκαν ἀπό τήν Ζ' Οἰκουμενική Σύνοδο. Γι' αὐτό μᾶς ἀρκοῦν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἰδιαίτερα τῆς Ἑβδόμης. Γι' αὐτό καί χαιρόμαστε καί πανηγυρίζουμε σήμερα τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποία ἐξέφρασε καί στερέωσε ἡ Ζ' Οἰκουμενική Σύνοδος.
Ἀκριβῶς γι' αὐτό τό λόγο ὁρίστηκε αὐτή τήν ἡμέρα νά ψάλλεται δοξολογία ὡς εὐχαριστία στό Θεό γιά τήν στερέωση τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτή τήν δοξολογία θά ψάλλουμε τώρα».
 «Νά μήν συναναστρέφεστε μέ αἱρετικούς. Νά μήν ἀπομακρύνεστε ἀπό τήν Ἐκκλησία. Μή σχίζετε τόν χιτώνα τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι οἱ αἱρετικοί εἶναι κήρυκες τοῦ σχίσματος»!
Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος: Μια απάντηση για τους καλοπροαίρετους 
Επειδή πολλοί[10] μετά την επιστολή μου προς τον Σεβασμιώτατο Πειραιώς αναφέρονται στον Άγιο Λουκά τον Ιατρό και με ελέγχουν πως δεν ακολουθώ τα βήματά του, αντί άλλης απαντήσεως θα ήθελα να καταθέσω όχι τις δικές μου θέσεις, αλλά τις θέσεις και ενέργειες του ίδιου του Αγίου Λουκά πάνω στα θέματα των σχέσεων με τους αλλόθρησκους και τα συνακόλουθα θέματα του ρατσισμού, φανατισμού, ζηλωτισμού, αντισημιτισμού, φονταμενταλισμού κλπ. Το κείμενο είναι απόσπασμα επιστολής μου προς σεβαστό ιεράρχη.«Κάποιος Ρώσος μητροπολίτης έγραφε άρθρα εναντίον των ρωμαιοκαθολικών, αναφέροντας όλα τα αρνητικά. Ο Άγιος του απάντησε με δριμύτητα αλλά και πόνο ψυχής:Με την ευκαιρία θέλω να εκφράσω σε Σας ως συντάκτης του περιοδικού, τη μεγάλη θλίψη μου σχετικά με τις ομιλίες και τα άρθρα που ακούστηκαν στο καλοκαιρινό συνέδριο του αρχιεπισκόπου Ερμογένη. Για ποιο λόγο χρειάστηκε να αναφερθούν τα πιο βρώμικα και αρνητικά θέματα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας; Είναι δυνατόν να μην έχει κάτι φωτεινό και θετικό; Να μην υπάρχουν άγιοι και θαύματα; Είναι δυνατόν η καθολική εκκλησία να είναι μόνον ο πάπας, οι καρδινάλιοι και το Βατικανό, την πολιτική του οποίου αρνιόμαστε;Αλήθεια, η καθολική εκκλησία δεν αποτελείται από εκατομμύρια «απλούς ανθρώπους» με καθαρές ψυχές; Για πoιο λόγο τότε χρειάστηκε να τους δηλητηριάσουν με τα άρθρα του Ερμογένη, που έχουν σκοπό να βάλουν τους κακούς και αμαρτωλούς φραγμούς ανάμεσα στους χριστιανούς; Για ποιο λόγο, για ποιο λόγο, τόσο βαρύ αμάρτημα προς χαρά των εχθρών της εκκλησίας!Αλήθεια, τί πιστεύετε; Ο άγιος αυτός που τόσα υπέστη για την πίστη του, στο τέλος πρόδωσε την πίστη του; Αν διαβάσετε τα κηρύγματά του, θα δείτε ότι πολλές φορές αναφέρεται στις αιρέσεις και ενημερώνει το ποίμνιό του. Όμως ο μεγάλος αυτός Άγιος και ομολογητής είχε διάκριση, την μείζονα των αρετών. Γνώριζε πολύ καλά ότι άλλο ομολογία και άλλο στενοκεφαλιά. Άλλο μαρτυρία Χριστού και άλλο φανατισμός. Γνώριζε πολύ καλά πόσο μεγάλο αμάρτημα ήταν ο φανατισμός, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και τα συνακόλουθα. Συγχωρέστε με, να μεταφέρω και ένα ακόμα κείμενο που βέβαια δεν θα αρέσει στους αντισημίτες. Είναι από τη βιογραφία του στις σελ. 417 – 418.
ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Η περιοχή της Κριμαίας ήταν ανέκαθεν το μήλο της έριδος για πολλούς κατακτητές. Επόμενο ήταν να γίνει μία πολυεθνική περιοχή. Στις αρχές του Κ’ αιώνα κατοικούσαν πολλές εθνότητες. Ο Στάλιν προσπάθησε να την εκρωσίσει εξορίζοντας όλους τους λαούς, πλην των Ρώσων, στη Μέση Ασία. Το μεγάλο κύμα του διωγμού, συνέβη αμέσως μετά το πόλεμο. Μεταξύ των εθνοτήτων ήταν και χιλιάδες Έλληνες που ξεριζώθηκαν βίαια. Σήμερα πολλοί επέστρεψαν και όσοι επέζησαν από τις ταλαιπωρίες διηγούνται με φρίκη τις τρομερές εκείνες στιγμές. Μπροστά στο φοβερό αυτό κοινωνικό και ποιμαντικό πρόβλημα η Εκκλησία κινδύνευε να ταυτιστεί με τις ενέργειες του κράτους. Ο πειρασμός του εθνικισμού πάντα είναι έντονος για τους ανθρώπους της εκκλησίας που λησμονούν την οικουμενική αποστολή της.
Ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς προέβη σε μια πραγματικά επαναστατική για εκείνη την εποχή ενέργεια. Ως πραγματικός ποιμένας διεχώρισε τη θέση του από τη δικτατορική και απάνθρωπη απόφαση του Στάλιν και απηύθυνε ενωτικό μήνυμα που προκαλεί το θαυμασμό και θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για τους ορθόδοξους ποιμένες αλλά και για το ορθόδοξο ποίμνιο. Το γεγονός διέσωσε ο Δ. Μπέλκιν, αξιωματικός του κόκκινου στρατού και μέλος του κόμματος, γι’αυτό και η μαρτυρία του έχει ιδιαίτερη αξία και σημασία. Στην περιγραφή του γεγονότος ο αναγνώστης θαυμάζει για άλλη μια φορά τη τόλμη του, το θάρρος του, την ανδρεία του, τη σταθερότητά του, αλλά παράλληλα την ευρύτητα πνεύματος και την εσωτερική εν Χριστώ ελευθερία που τον διέκρινε. Δείγματα ενός πραγματικού ανθρώπου του Θεού. Διηγείται λοιπόν, ο Δ. Μπέλκιν:
«Στα νεανικά μου χρόνια η Κριμαία ήταν τόπος πολυεθνικός. Στην τάξη μου τότε μετρούσαμε 12 διαφορετικές εθνότητες. Όμως μετά τον πόλεμο τους εξόρισαν όλους πλην των Ρώσων. Έδιωξαν του Τάταρους, Έλληνες, Βούλγαρους, Τούρκους, Γερμανούς, Ιταλούς, Εβραίους, Αρμενίους κ.λπ. που ζούσαν εκεί εδώ και αιώνες. Κάποια μέρα ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς ανακοίνωσε ότι την επόμενη Κυριακή στην ελληνική εκκλησία της Αγίας Τριάδος, που εκείνη την εποχή ήταν ο καθεδρικός ναός, θα απευθύνει μήνυμα προς τους αλλόθρησκους και αλλοεθνείς. Η εκκλησία εκείνη τη μέρα γέμισε ασφυκτικά. Πολλοί δε χωρούσαν και έμειναν απ’ έξω. Στο τέλος της θ. λειτουργίας ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς διάβασε το μήνυμά του. Μεταξύ των άλλων τόνισε τα εξής: “Μην πιστεύετε σε εκείνους που θέλουν να σπείρουν τη διχόνοια και το μίσος μεταξύ των λαών και των ανθρώπων διαφόρων θρησκειών. Απ’ αυτή τη διχόνοια κερδίζουν μόνο οι εχθροί μας. Για τη μητέρα – εκκλησία ισχύει το ρητό του αποστόλου Παύλου: ουκ ένι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην. Η εκκλησία έτσι βλέπει τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και όλοι οι αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι πάντα θα βρίσκουν στον πιστό ορθόδοξο χριστιανό, αγάπη, βοήθεια, και φιλοξενία…”
Το μήνυμα αυτό ο αρχιεπίσκοπος θέλησε να γίνει ευρύτερα γνωστό σε όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να το ακούσουν εκείνη την ημέρα. Τη διάδοσή του ανέλαβαν οι πιστές γυναίκες που το μοίρασαν σε όλη την πόλη».
Με την ενέργειά του αυτή προφύλαξε και το ορθόδοξο ποίμνιο απ’ το να συμμετάσχει στο πογκρόμ καλώντας το να συμπαρασταθεί στους διωκόμενους.
Ο Δ. Μπέλκιν διασώζει και μια ακόμα λεπτομέρεια από την κίνηση αυτή, που δείχνει όλο το σεβασμό που έτρεφε προς την ελευθερία του άλλου ανθρώπου, αλλά και την ευγένεια της ψυχής του.
«Ο αρχιεπίσκοπος έστειλε τον γραμματέα του στην Εβραϊκή συναγωγή για να διαβάσουν και εκεί το μήνυμά του. Το ενδιαφέρον και πλέον αξιοσημείωτο είναι ότι ο αρχιεπίσκοπος γνώριζε τους κανόνες συμπεριφοράς ενός πιστού στη συναγωγή. Συμβούλεψε, λοιπόν, το γραμματέα να σεβαστεί αυτούς τους κανόνες. Πρώτον, να μπει στη συναγωγή φορώντας το κάλυμμα της κεφαλής (κίππα) όπως φορούν οι Εβραίοι και δεύτερον, να απευθυνθεί με ευγένεια στον υπεύθυνο».
Αργότερα επανήλθε και πάλι στο θέμα. Το 1953, σ’ ένα πολύ δυνατό κήρυγμά του, είπε μεταξύ των άλλων:
«Να προφυλάσσετε τους εαυτούς σας από το αμάρτημα του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, του μίσους προς τους αλλόθρησκους και τους ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων, να συμπεριφέρεστε ευγενικά σε κάθε άλλη πίστη. Ποτέ μην προσβάλλετε, ποτέ μην ταπεινώνετε κανέναν…»
Και ένα τελευταίο. Ο Άγιος Λουκάς υπέφερε από τους άθεους, αλλά υπέφερε και από τους ψευδαδελφούς, τους ζηλωτές της εποχής του, το άλλο άκρο. Στη σελίδα 215 αναφέρεται:
«Στην Τασκένδη, ο επίσκοπος Λουκάς, πολύ σύντομα μπήκε στη δίνη νεών προβλημάτων. Στο ναό του Αγίου Σεργίου, είχε λειτουργήσει μερικές φορές ένας εξόριστος επίσκοπος που τον καιρό της εκτόπισής του είχε προσχωρήσει στο σχίσμα της «ζωντανής Εκκλησίας». Ο ναός θεωρήθηκε «μολυσμένος» από τον πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Αντρέεβ, με τον οποίο ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς είχε μοιραστεί όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα της εξορίας. Επέμενε, λοιπόν, φορτικά στον επίσκοπο να κάνει οπωσδήποτε αγιασμό στο ναό. Ο επίσκοπος δε το έκρινε σκόπιμο. Το έβλεπε ως υπερβολή και ως μία ενέργεια που έκρυβε φανατισμό και μόνο προβλήματα μπορούσε να δημιουργήσει στην εκκλησία σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Αυτή η διαφωνία έγινε η αρχή πολλών προβλημάτων. Ο π. Μιχαήλ διακατεχόμενος από έναν ζήλο «ου κατ’ επίγνωσιν» έναν ζήλο παιδαριώδη και ανώριμο που συγχέει τα ουσιώδη με τα επουσιώδη και που τόσα προβλήματα έχει δημιουργήσει στην εκκλησία στη δισχιλιετή πορεία της, αλλά και δημιουργεί ως σήμερα, προχώρησε στο δικό του σχίσμα. Βγήκε απ’ τη δικαιοδοσία του επισκόπου του και δημιούργησε «δική» του εκκλησία. Τελούσε τις λειτουργίες σπίτι του με μια μικρή ομάδα οπαδών του.
Είναι να απορεί κανείς, για πόσο ασήμαντες αφορμές, για πόσο δευτερεύοντα και ανούσια πράγματα, μερικοί άνθρωποι δημιουργούν σχίσμα στο σώμα της εκκλησίας εν ονόματι της ορθοδοξίας και της αλήθειας που κατέχουν μόνο αυτοί! Θεωρούν τους εαυτούς τους «σωτήρες» της εκκλησίας και μαινόμενοι αγωνίζονται να την υπερασπίσουν και να την «σώσουν», αλλά τόσο μυωπικά. Ο π. Μιχαήλ σα να λησμόνησε τί ήταν ο επίσκοπος Λουκάς, το πόσο αγωνίστηκε εναντίον των πραγματικών σχισματικών, τί υπέφερε στις εξορίες. Όχι μόνον τον αποκήρυξε, αλλά έγινε και ο χειρότερος εχθρός του. Άρχισε να στέλνει επιστολές στον επίτροπο του Πατριαρχείου, μητροπολίτη Σέργιο, κατηγορώντας τον επίσκοπο Λουκά. Ακόμα και ο ίδιος επισκέφθηκε τον μητροπολίτη Σέργιο με σκοπό να διώξει τον επίσκοπο Λουκά από τη Τασκένδη!
Ο επίσκοπος Λουκάς αντιμετώπιζε με ηρεμία τις κατηγορίες του πρώην συνεργάτη, συνεξόριστου και συλλειτουργού. Όπως έλεγε μια ενορίτισσά του, η Α.Α. Μεντίντσεβα, «ο Σεβασμιώτατος πάντα έλεγε πως δεν πρέπει να κρίνουμε κανένα και αναφερόμενος στον π. Μιχαήλ, τόνισε μετά τη θεία λειτουργία:
«Αδελφοί μου σήμερα δεν προσευχήθηκα για εσάς, αλλά για τον αδελφό μας. Σας τονίζω: Μην κρίνετε ποτέ τον κλήρο. Καλύτερα να κατακρίνετε τον κόσμο παρά έναν κληρικό!»
Τελικά ο π. Μιχαήλ πέτυχε τον σκοπό του. Τον Σεπτέμβριο του 1926 ο επίσκοπος έλαβε 3 διαδοχικές επιστολές στις οποίες του ανακοίνωσαν την μετάθεσή του σε άλλες επαρχίες».
Τέλος, αντιμετώπισε άμεσο κίνδυνο από άλλη σέχτα ζηλωτών προς το τέλος της ζωής του. Οι άνθρωποι αυτοί ήθελαν να τον δολοφονήσουν εν ονόματι του Χριστού και την καθαρότητα της πίστης. Κάποτε τον πετροβόλησαν. Ευτυχώς, ο Θεός δεν επέτρεψε αυτό το ανοσιούργημα. Ο λόγος; Γιατί προήρχετο εξ εγγάμων…!
Αδελφέ μου, Σεβασμιώτατε, ομολογώ δεν φοβήθηκα στη ζωή μου ούτε τους άθεους ούτε τους αρνητές, ούτε τους διώκτες όσο φοβήθηκα το ζηλωτισμό. Το λέω με πλήρη επίγνωση: Αν ο Χριστός ήρθε να κάνει τέτοιους μίζερους, φοβικούς, διεστραμμένους, φανατισμένους, ανελεύθερους χριστιανούς, καλύτερα να μην ερχόταν…
Πόσο δίκιο είχε ο άγιος Νεκτάριος:
«Τον μη κατ’επίγνωσιν ζηλωτήν χαρακτηρίζει μίσος προς τους ετεροθρήσκους ή ετεροδόξους, ο φθόνος και ο επίμονος θυμός, η εμπαθής αντίστασις προς το αληθές πνεύμα του θείου νόμου, η παράλογος επιμονή εν τη υπερασπίσει των ιδίων φρονημάτων, ο παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσιν, η φιλοδοξία, η φιλονικία, η έρις, και το φιλοτάραχον. Ο μη κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού και να κατακαύση πάντας τους μη δεδχομένους τας αρχάς και πεποιθήσεις αυτού»
Ταύτα για τους καλοπροαίρετους. Για τους υπόλοιπους ας τους φωτίσει ο Θεός. Η προσευχή του αγίου επισκόπου Χαλκίδος Νικολάου (Σελέντη), με εκφράζει απόλυτα.
«Κύριε, χάρισέ μας αυτό που μας χρειάζεται τόσο πολύ στις μέρες μας: Την ισορροπία. Αμήν».
Ο ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

[1] ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΑΡΓΟΊΔΟΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, Μιά ἀπάντηση γιά τούς καλοπροαιρέτους, 17-6-2017, http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/15432-argolidos-nektarios-mia-apantisi-gia-tous-kaloproairetous[2] ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ, Λόγοι καί Ὀμιλίες, τ. Α', Λόγος εἰς τήν Α' Κυριακή τῶν Νηστειῶν, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη
[3] Β’ Πετρ. 2, 1-2.[4] Πράξ. 20, 29-30.[5] Ἔξ. 20, 4.[6] Ἰω. 17, 21.[7] Ρωμ. 16, 17.[8] Γαλ. 1, 9.[9] Ἔχει ἐπικρατήσει - ἴσως καί μέσῳ προπαγάνδας - στήν Ὀρθοδοξία νά ὁμιλοῦμε γιά ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους. Ἀσφαλῶς, ὁ Ἅγιος δέν ἀγνοεῖ ἤ μειώνει τίς ἄλλες δύο Οἰκουμενικές Συνόδους ἁπλῶς ἀκολουθεῖ τό συνήθειο καί τονίζει τήν μεγάλη σπουδαιότητα τῆς Ἑβδόμης.[10]Απάντηση του Πειραιώς Σεραφείμ στον μητρ. Αργολίδος Νεκταριο  https://katanixis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_615.html