Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΥΡΗΞ: Με αφορμή την εκλογή Σικάγου

Η Επαρχιακή Σύνοδος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, προεδρευομένη υπό του Αρχιεπισκόπου Γέροντος Αμερικής Δημητρίου Φωτογραφία Αρχείο "Ε.Κ."

Ανάλυση του Θεοδώρου Καλμούκου.

Στις επόμενες εβδομάδες θα κληθεί η εδώ Επαρχιακή Σύνοδος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, προεδρευόμενη από τον Αρχιεπίσκοπο Γέροντα Αμερικής κ. Δημήτριο, να καταρτίσει το τριπρόσωπο για την εκλογή νέου Μητροπολίτη στο Σικάγο σε διαδοχή του αειμνήστου Μητροπολίτη Ιακώβου.

Είναι γεγονός ότι η Μητρόπολη Σικάγου, όπως έχουμε σημειώσει πολλές φορές στο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλά και ζώπυρα προβλήματα. Οχι ότι οι υπόλοιπες Μητροπόλεις δεν έχουν προβλήματα, αλλά έχω την αίσθηση ότι στο Σικάγο είχε παραγίνει το κακό, πράγμα που είναι γνωστό τοις πάσι. 

Σύμφωνα με το ισχύον συνταγμάτιο ή καταστατικό αν προτιμάτε, η ενταύθα Επαρχιακή Σύνοδος θα καταρτίσει με ψηφοφορία το τριπρόσωπο. Υποψήφιοι μπορούν να είναι οι ήδη υπάρχοντες βοηθοί Επίσκοποι και συγκεκριμένα ο Μωκησού Δημήτριος, ο Ζήλων Σεβαστιανός, ο Φασιανής Αντώνιος και ο Μηδείας Απόστολος και οι άγαμοι ιερείς οι οποίοι απαρτίζουν τον εγκεκριμένο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατάλογο προς αρχιερατεία, οι οποίοι δεν υπερβαίνουν τους τριάντα.
Ο κατάλογος αυτός σίγουρα οφείλει να μας ανησυχεί έντονα για τη μελλοντική στελέχωση της Αρχιεπισκοπής σε επίπεδο ιεραρχίας και κατ’ ακολουθία για την πορεία και το μέλλον της εδώ Εκκλησίας και Ομογένειάς μας, κι αυτό διότι είμαστε λίγοι και γνωριζόμαστε μεταξύ μας.
Νομίζω πως «καταλαβαινόμαστε με αυτό δεν χρειάζονται περισσότερα» κατά την ποιητική έκφραση. Επί αριθμού και 650 και πλέον ιερέων, 30 πάνω -κάτω έχουν επιλεγεί και εγκριθεί να γίνουν Μητροπολίτες και Επίσκοποι. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα κι είναι υποκριτικό να παριστάνουμε ότι δεν το βλέπουμε και δεν το επισημαίνουμε.
Και μιας που αναφέρθηκα στους βοηθούς Επισκόπου ας μου επιτραπεί να τονίσω παρεμπιπτόντως ότι ο θεσμός αυτός του λεγόμενου «βοηθού Επισκόπου» απάδει στην Ορθόδοξη διδασκαλία και εκκλησιολογία. Τι θα πει «βοηθός Επίσκοπος»; Είτε είναι κάποιος Επίσκοπος, είτε όχι. Ορθότερος είναι ο θεσμός του Χωρεπισκόπου.
Την Επαρχιακή Σύνοδο η οποία θα καταρτίσει διά ψήφου το τριπρόσωπο για την εκλογή στη Μητρόπολη Σικάγου, την συγκροτούν οι εξής οκτώ: Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος πρόεδρος, Βοστώνης Μεθόδιος, Ντένβερ Ησαΐας, Ατλάντας Αλέξιος, Ντιτρόιτ Νικόλαος, Πίτσμπουργκ Σάββας, Αγίου Φραγκίσκου Γεράσιμος και Νέας Ιερσέης Ευάγγελος.
Θα καταρτίσουν το τριπρόσωπο, θα σταλεί το αποτέλεσμα στο Πατριαρχείο, η Σύνοδος του οποίου θα επιλέξει τον έναν, κατά κανόνα και παράδοση εκείνον ο οποίος συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους κατά τη διαδικασία επιλογής του τριπροσώπου. Βέβαια το Πατριαρχείο διατηρεί το δικαίωμα να επιλέξει οποιονδήποτε εκ των τριών επιθυμεί.
Το πρακτικότερο και οικονομικότερο θα ήταν να εκλεγεί ένας εκ των ενόντων βοηθών Επισκόπων και στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε να εκλεγεί ο Ζήλων Σεβαστιανός Αρχιγραμματέας της Επαρχιακής Συνόδου. Αυτονόητα βέβαια πως ο υπηρετών στο Σικάγο ως Πρωτοσυγκελεύων, Μωκησού Δημήτριος, δεν μπορεί να παραμείνει εκεί. Καλό θα ήταν να μην εκλεγεί κάποιος Αρχιμανδρίτης ώστε να μη φορτωθεί άλλος ένας ιεράρχης στην πλάτη της Αρχιεπισκοπής με όλα τα συνεπακόλουθα και φυσικά την οικονομική επιβάρυνση.
Η επικρατούσα γνώμη ανάμεσα στην πλήθουσα Εκκλησία είναι ότι υπάρχουν παραπάνω από αρκετοί Μητροπολίτες και Επίσκοποι και δεν χρειάζονται άλλοι. Όπως ήδη ανέφερα πιο πάνω ένας πολύ βασικός λόγος είναι ότι κοστίζουν πολλά χρήματα γενικώς στην Αρχιεπισκοπή.
Κι Αρχιεπισκοπή δεν είναι το άψυχο κτίριο, αλλά ο λαός του Θεού, ο οποίος πληρώνει με τον οβολό της ευσέβειάς του όλους και όλα. Κι αυτή τη στιγμή η Αρχιεπισκοπή αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκεται στην πορεία της αναδιοργάνωσης των οικονομικών της, αλλιώς λιμός επερχόμενος…
Δεν είναι του παρόντος να αναφερθούμε εκ νέου σε προβληματικές καταστάσεις που δημιουργούν ένιοι των ιεραρχών, οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές. Η κρίση και η φθίση σε πολλές περιπτώσεις είναι όντως εφιαλτική, ορατή δια γυμνού οφθαλμού στις κοινότητες.
Πρόταση: Να επανέλθουμε στην αρχαία πράξη της Εκκλησίας και η εκλογή να γίνεται από την ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό κι όχι απλώς από τους οκτώ της Επαρχιακής Συνόδου, ώστε να πάψει να ισχύει το «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει», ή το ακόμα χειρότερο «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». 

Μία ματιά στον κατάλογο προς αρχιερατεία εντείνει ακόμα πιο πολύ την ανάγκη της ξανα-ανακάλυψης και επαναφοράς στην αρχική παράδοση της Εκκλησίας των εγγάμων Επισκόπων. Ο καριερίστικος Αρχιμανδριτισμός και η αφύσικη επιβολή της αγαμίας ως (μοναδικό) κριτήριο για την επισκοποίηση, είναι σίγουρα αρρωστημένη κατάσταση κι έχει ήδη οδηγήσει σε πνιγηρά αδιέξοδα και σε σκάνδαλα λογής-λογής.
Αναμφίβολα υπάρχουν και έγγαμοι που είναι προβληματικοί και λειψοί, αλλά είναι ασυγκρίτως λιγότεροι σε σχέση με τους αγάμους. Επίσης είναι άλλο πράγμα η επιλογή να γίνει ανάμεσα από 650 κληρικούς και άλλο από 30. 

Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που ανακύπτουν για μία τέτοια ριζοσπαστική αλλαγή νοοτροπίας, αντιληπτικής και δομής, αλλά πρέπει κάποτε να γίνει και να στελεχωθεί η Εκκλησία σε επίπεδο ιεραρχίας με σοβαρούς, λόγιους, υγιείς κατ’ άμφω, ισορροπημένους ψυχικά κληρικούς. Η κληρονομιά του αείμνηστου Ιακώβου αποδείχθηκε εν πολλοίς «λειψή».
Οχι βέβαια ότι στην Ελλάδα, στο Φανάρι και στα άλλα Πατριαρχεία η κατάσταση είναι καλύτερη, κάθε άλλο. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα, το οποίο με την πάροδο του χρόνου θα γίνει ακόμα χειρότερο, διότι επιτέλους η γενιά η δική μας μπορεί να δείξει κάποια επιείκεια ή και ανεκτικότητα σε συμπεριφορές γραφικών δεσποτισμών, νομικίστικης νοοτροπίας, διαρκούς επαιτείας και άλλων σοβαρών καταστάσεων, αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν θα ανεχθούν.
Ήδη από τώρα έχουν αρχίσει και γυρίζουν την πλάτη και απαξιώνουν τους καριερίστες της Εκκλησίας. Ενδιαφέρονται για την Πίστη και την Εκκλησία, δεν δέχονται όμως τους επαγγελματίες του εκκλησιαστικού βίου. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.
Η γενικότερη αίσθηση είναι πως οι σημερινοί αρχιερείς είναι απλώς γραφειοκρατικοί διαχειριστές του εκκλησιαστικού βίου και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύονται αδόκιμοι και αδέξιοι διαχειριστές. Λείπει το χάρισμα, το όραμα, η αγωνία, η λαχτάρα για την οικοδομή του σώματος του Χριστού, γι’ αυτό θρηνούμε ήδη πάνω στα χαλάσματα.