Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Ο ύποπτος ρόλος των διασήμων πανεπιστημίων

library_2013_8_14_20_9_16_b1.jpg
Σχόλιο mandatoras: Διαβάζοντας την είδηση, Γιατί εκπρόσωποι όλων των θρησκειών θα δοκιμάσουν «μαγικά μανιτάρια»;, προβληματιζόμαστε, ποιος άραγε ο σκοπός πίσω από μια τέτοια επιστημονικοφανή έρευνα.
Το 1843-44 ένας νεαρός Γερμανός φιλόσοφος έγραφε τα εξής:
Η θρησκευτική αθλιότητα είναι ταυτόχρονα η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική αθλιότητα.Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου δημιουργήματος, το θυμικό ενός άκαρδου κόσμου, όπως είναι το πνεύμα μη πνευματικών καταστάσεων. Είναι το όπιο του λαού.Η άρση της θρησκείας ως της ψευδαισθησιακής ευτυχίας του λαού είναι η απαίτηση της πραγματικής ευτυχίας του. Η απαίτηση να εγκαταλειφθούν οι ψευδαισθήσεις μιας κατάστασης είναι η απαίτηση να εγκαταλειφθεί μια κατάσταση η οποία χρειάζεται τις ψευδαισθήσεις.Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας των δακρύων, το ιερό επιφαινόμενο της οποίας είναι η θρησκεία.Η κριτική καταμάδησε τα φανταστικά άνθη της αλυσίδας όχι για να ζεύεται ο άνθρωπος την άνευ φαντασίας και παρηγοριάς αλυσίδα, αλλά για να την αποτινάξει και να δρέψει το ζωντανό άνθος...
( Karl Marx, Κείμενα από τη δεκαετία του 1840: Μια ανθολογία (επιλογή-μετάφραση: Θανάσης Γκιούρας), Αθήνα: ΚΨΜ, 2014, σ. 148.)
Στην εποχή της αριστερής διανόησης, του μηδενισμού και της άρνησης του Χριστού, είτε από άθεες κυβερνήσεις, είτε από οικουμενιστές Πατριάρχες και Αρχιερείς, το έδαφος είναι γόνιμο για την εκθεμελίωση της πίστης και του ορθοδόξου βιώματος. Επιχειρείται να εξισωθεί με την επίδραση ψυχοτροπικών ουσιών.
Παλιές ιδέες λοιπόν, νέες πρακτικές, κοινός παρονομαστής: η Ορθοδοξία στο στόχαστρο.