Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

"Αόρατοι εγγεγραμμένοι μοναχοί" μια παθογένεια της δεσποτοκρατίας

untitled.jpg
Μια  πληγή "όζουσα", "εμπύρετος" και "πυοροούσα" στην Εκκλησία μας: ο θεσμός των "Αόρατων εγγεγραμμένων μοναχών" σε Ιερές Μονές έξω στον κόσμο!
Χωρίς να φταίνε μόνο οι ίδιοι, με την ευθύνη κυρίως να βαραίνει τελικά τους Ιεράρχες, δίχως να ευτυχήσουν να εννοήσουν ποτέ τους φρικτούς όρκους του μοναχικού τους σχήματος, άγονται και φέρονται στον κόσμο σχεδόν ανεξέλεγκτα.
Μακριά από τον μοναχικό βίο, της αυταπαρνήσεως και της θυσιαστικής αγάπης για τον Νυμφίο Χριστό, δίχως την σωτηριώδη παιδαγωγία της υποταγής σε απλανή, Ορθόδοξο και έμπειρο πνευματικό, η εγγραφή στα μοναχολόγια μιας μονής, είναι ένας όρος τυπικός και όχι ουσιαστικός.
Απέχοντες οι "αόρατοι εγγεγραμμένοι μοναχοί" από τη βιωματική καθημερινότητά του γέροντα, από τη διδασκαλία της βιωτής του, από τον τρόπο που τον παρηγορεί ο Θεός και την Χάρη που λαμβάνει, είναι απολύτως φυσικό να απέχουν και από αποφάσεις του γέροντα, για θέματα πίστεως.
Οπότε η εν λόγω ανακοίνωση, δεν εκόμισε κάποιο νέο.
Αντιθέτως εξέθεσε τον θεσμό των "αοράτων-εγγεγραμμένων μοναχών", που συντηρούν οι Αρχιερείς για να διαιωνίζεται μια ανεπίτρεπτη "ανωμαλία".
Παράγει παιδευμένους μεν στα κολακευτικά λόγια, στα πτυχία και τα Οικουμενιστικά μεταπτυχιακά Αρχιμανδρίτες, πανικόβλητους τελετάρχες και κακότροπους εκδρομάρχες, ατάλαντους ομιλητές, προϊσταμένους των φιλέτων Ιερών Ναών στις μεγαλουπόλεις χωρίς καμία εμπειρία και τελικά μέλλοντες Αρχιερείς με μια πορεία δίχως αντίκρυσμα, όλα για το θεαθήναι και όλα δίχως πραγματικό έρεισμα, απέναντι στο Θεό και τον πιστό λαό του Θεού.
Δυστυχώς βιώνουμε ημέρες πονηρές. "Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί" και ο πόλεμος διεξάγεται σώμα με σώμα. Στο μέτωπο του αγώνα συντασσόμαστε με το Χριστό, τον ανόθευτο, της Ορθόδοξης Εκκλησίας που είναι το σώμα Του και Εκείνος η κεφαλή της εις τον αιώνα.
Τελικά η εν λόγω ανακοίνωση, δεν εκόμισε κάποιο νέο. Είναι μια πράξη δειλίας και φόβου. Παραγνωρίζεται σκόπιμα ότι πρόκειται για θέμα πίστεως ή αιρέσεως. Είναι μια πράξη δειλίας προς τον Δεσπότη και φόβου προς τον Πατριάρχη.
 «Κύριος φωτισμός μου καιὶ σωτήρ μου‧ τίνα φοβηθήσομαι;» (Ψαλ. κς΄ 1)